عرب ایران

علي محمد طرفداري در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعي فارس افزود: جريان شرق شناسي از بسترهاي سياسي و مذهبي در كنار مسائل علمي تشكيل شده و آنها از شيوه‌هاي علمي در حالي استفاده مي‌كنند كه مجموعه اين جريان تحت تاثير اهداف درازمدت سياسي و مذهبي آنها قرار دارد.
وي ادامه داد: دولت‌هاي غربي و اروپايي اهداف بلندمدتي را در شناسايي كشورهاي جهان اسلام دنبال مي‌كنند، ظاهر اين مسئله علمي و آكادميك است ولي اگر آن را از زواياي مختلفي ببينيم و ريشه‌يابي شود، مي‌بينيم در جهت منافع علمي، سياسي و مذهبي كشورهاي غربي است.
دبير علمي كميته مردمي استرداد اموال فرهنگي، تاريخي ايران افزود: بررسي انتقادي در فعاليت شرق شناسان، در مورد ايران شناسي و اسلام شناسي، اهداف غير علمي آنها را نشان مي‌دهد، باستان شناسي ايران از زمان قاجار شروع مي‌شود و آنها با اين شناسايي صرفا به دنبال علم نبودند و عمده توجهشان به مقطع زماني هخامنشيان تا پايان ساسانيان چه در تاريخ نگاري و چه در كار باستان شناسي است و غالبا تمدنهاي پيش از اين مورد توجه قرار نگرفته است.
طرفداري اظهار داشت: جاي امپراتوري 3 هزار ساله عيلام در تحقيقات ملي و تاريخي ما خالي است و به همين دليل كل فعاليت‌هاي ايرانيان تحت تاثير مكاتب غربي‌ها معطوف به بعد از هخامنشيان است و دوران تاريخي را با مبدا هخامنشي به بعد از تاريخ و قبل از تاريخ تقسيم كرده‌اند در حاليكه ما تمدنهاي بزرگي را قبل از هخامنشيان داشته‌ايم.
وي تصريح كرد: موضوعي كه در حال حاضر حائز اهميت در نقد شرق شناسي است اين است كه آنها از اين مصالح تاريخي در نگارش تاريخ جهت دار استفاده كرده‌اند.
دبير علمي كميته مردمي استرداد اموال فرهنگي، تاريخي ايران گفت: در تحقيقات مورخان ايراني مشخص شده بحث تخريب آثار توسط مؤسسه شيكاگو است آنها در دوره رضاشاه براي اينكه تخت جمشيد را به طور كامل هخامنشي اعلام كنند بعضي آثار تاريخي كهن‌تر را كه مربوط به اين دوره نبوده كاملا تخريب كرده‌اند و اين تخريبها در اثر حفاري نبوده است بلكه تخريبي بوده كه هويت اين مجموعه را تغيير داده است.
طرفداري ادامه داد:بايد ميزان تخريب اينها در تخت جمشيد روشن شود و زمانيكه تكليف اين موضوع مشخص شد، اگر شيكاگو سربلند شد دانشگاه از اتهام مبرا مي‌شود و فقط مسئله بازگشت الواح را بايد پيگيري كرد ولي اگر پاي اين مؤسسه به ميان آمد و نتوانستند از تخريبها دفاع كنند آن موقع متهم به تخريب هويت ايرانيان هستند و همكاري با آنها مهر تاييد بر كارهاي آنهاست.
وي تصريح كرد: تاريخ باستان ايران كه وجود دارد ، سلطنت محور و هخامنشي محور است چون در آن دوره تلاش عمده‌اي مي‌شد تا با ارتباط رضاشاه و دوران هخامنشي ، مشروعيت به سلطنت آنها داده شود.
وي ادامه داد: پس كار علمي اين مؤسسه معتبر نيست.
دبير علمي كميته مردمي استرداد اموال فرهنگي، تاريخي ايران اظهار داشت:وظيفه هر ايراني در هر جايگاهي اين است كه به بررسي پيشينه عملكرد اينها واكنش نشان دهد.

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8511040158

آیت الله تسخیری گفت :مقبره منتسب به ابولولو درایران یک قبرخیالی است .

پایگاه اینترنتی العربیه درگزارشی ازکنفرانس گفتگومیان مذاهب اسلامی که یکهفته پیش درقطربرگزارشدبه نقل ازسرپرست هیات ایرانی شرکت کننده دراین کنفراس نوشت : قاتل عمربن الخطاب شخصی مجرم است که درمدینه منوره حدشرعی بروی جاری گردیده ودرهمان جانیزمدفون است .

پایگاه اطلاع رسانی شیعیان گزارش داد:درکنفراس مذکورعلماى بزرگى از شيعه واهل سنت  حضور يافتندکه  موجب مطرح شدن مباحث جنجال آميز بسيارى گرديد.

این گزارش می افزاید: يكى از مهم ترينِ اين مسائل دعوت مقامامت شيعى ايرانى براى از ميان برداشتن بارگاهى در كاشان (از شهرهاى ايران) است كه متعلق به ابولؤلؤ مجوسى قاتل عمربن الخطاب مى باشد.

براساس این گزارش : بنابه گفته برخى اين بارگاه بنايى باشكوه با گنبدى بلند است كه بر قبرى خيالى وموهوم ساخته شده و«مرقد بابا شجاع الدين ابولؤلؤ فيروز» نام دارد وبرخى از مردم در ايامى كه «فرحة الزهرا» خوانده مى شود واز نظر آنان سالگرد قتل عمربن الخطاب  است به زيات آن مى روند.

آيت الله سيد محمد على تسخيرى رياست مجمع تقريب بين مذاهب در تهران كه رياست هيئت ايرانى شركت كننده در اين كنفرانس را بر عهده داشت، مطرح شدن اين موضوع را خنده دار وآن را «سخيف» توصيف كرد.

او در گفتگو با «العربيه » گفت: ابولؤلؤ شخص مجرمى است كه در مدينه منوره حد شرعى بر وى جارى گرديد ودر همان جا به خاك سپرده شد وپيكر او به ايران انتقال نيافت. قبرى كه امروزه در كاشان به او منسوب است صرفاً يك مكان خيالى وغيرمعتبر است وهيچ كس به زيارت آن نمى رود.

اما در عين حال وقتى درباره امكان از بين بردن اين مكان از او سؤال شد گفت: «مطمئن نيستم» وبه بيان اين مطلب بسنده نمود كه شخصاً آن مزار را نديده است وتحقيقاتى در حال انجام است تا فتنه از ريشه بركنده شود.

وی همچنين اشاره كرد كه بناى مهم يا باشكوهى آن طور كه گفته مى شود، در آن جا وجود ندارد. بلكه فقط يك مزار بى پايه ومتعلق به شخص مجرمى است كه به كيفر خود رسيد و حدّ اسلامى بر وى جارى گرديد.

گفته مى شود يكى ديگر از اعضاى هيئت ايرانى، دكتر محمد على آذرشب، در پاسخ به مطرح كردن موضوع مرقد ابولؤلؤ در همايش دوحه گفته بود: اين مزار فقط از گرايش دينى معينى حكايت مى كند وطرفداران تقريب نمى توانند تخريب آن را خواستار شوند.

در اين ميزگرد "بوم برژه" (رييس انجمن ايران شناسی فرانسه در ايران)، دکتر منصوره اتحاديه (استاد تاريخ دانشگاه تهران) و حامد فولادوند (مترجم زبان فرانسه و پژوهشگر تاريخ) حضور داشتند. اعلام شده بود که داريوش شايگان نيز در زمره سخنرانان خواهد بود، اما حضور او به جلسات بعدی موکول شد .

بحث درباره فرهنگ و روحيات ايرانيان با اين سخن حامد فولادوند (مجری ميزگرد) آغاز شد که: در فرهنگ غربی آن چنان که فرويد نيز مطرح ساخته، عقده ای به نام "عقده اديپ" وجود دارد که ناظر بر کشتن پدر به دست پسر است، اما کسانی چون فريدون هويدا با الهام از کشته شدن سهراب به دست پدرش رستم، "عقده رستم" يا پسر کشی را مطرح کرده اند و آن را تفاوت ايران و جامعه غرب دانسته اند .

او سپس از بوم برژه خواست که نظر خود را در اين باره و به طور کلی درباره ساختار خانواده در ايران بيان کند.

ساختار پدرسالاری خانواده ايرانی

رييس انجمن ايران شناسی فرانسه در ايران در پاسخ گفت: "از نظر من نويسندگانی چون فريدون هويدا و عباس ميلانی عقده رستم را مطرح می کنند تا يک نوع ارتباط اجتماعی بين نسل ها را بيان کنند؛ ارتباطی که بر مبنای قدر قدرتی پدر شکل گرفته و پسران را وادار می سازد که در مقابل پدر سر تسليم فرود آورند."

او افزود: "در اينجا يک تصوير استعاره ای از پدر را مشاهده می کنيم که به عنوان يک رهبر يا ناجی حتی می تواند بچه های خود را ببلعد و اين اقتدار در تاريخ ايران در وجود افرادی چون رييس قبيله، امام اول يا رهبر مذهبی نيز جلوه گر شده است."

بوم برژه از اين سخن خود چنين نتيجه گرفت که "نظام خويشاوندی در ايران، پدر سالارانه است و اعمال قدرت از سوی پدر و ريش سفيدان زير بنای سازمان اجتماعی است."

او افزود: "ايران از اين حيث بی شباهت به بسياری از کشورهای اروپايی است که در آنها پدر هنگام پيری خانه و ثروت خود را برای فرزندان می گذارد و به گوشه ای آرام می رود." و بلافاصله تصريح کرد: "در جامعه امروز ايران، اين اقتدار پدرانه به چالش کشيده شده و از سوی جوانان رد می شود؛ به گونه ای که شايد بتوان گفت جوان گرايی در کمين ايران نشسته است."

پس از سخنان رييس انجمن ايران شناسی فرانسه در ايران، رفتار ايرانيان در برابر بيگانگان مورد توجه قرار گرفت و بيشتر زمان جلسه را به خود اختصاص داد.

ايرانيان و رابطه بغرنج با بيگانگان

فولادوند در طرح موضوع گفت: "تاريخ ايران تاريخ تهاجمات است. تهاجم يونانيان، عرب ها، ترک ها، مغولان، افغانان و اين اواخر روس و انگليس. در اين ميان ما ايرانيان احساس دوگانه ای نسبت به بيگانگان داريم؛ هم بيگانه ستيزيم و هم به آنها علاقمنديم. در عين حال يک نوع عرب ستيزی هم در ميان ما به چشم می خورد که بيشتر جنبه واکنش دفاعی دارد."

او سپس از خانم اتحاديه خواست تا نظر خود را در اين باره بگويد.

اتحاديه پاسخ داد: "انسان بسياری از خصوصيات فرهنگی خود را از مدرسه و آنچه به او القاء می شود، می گيرد و عرب ستيزی هم از جمله چيزهايی است که به ايرانيان القاء شده است. زيرا اگر درست فکر می کرديم می توانستيم به علت سلطه هزار ساله سلسله های ترک نژاد بر ايران، ترک ستيز باشيم. اما نه فقط ضد ترک نيستيم بلکه ضد مغول هم نيستيم."

او افزود: "در آغاز سده بيستم و شايد کمی پيش تر عده ای از روشنفکران ملی گرا از دوره ايران باستان اسطوره ساختند و القا کردند که اعراب تمدن باستانی ما را از ميان برده اند. بنابراين عرب ستيزی ايرانيان يک چيز ساختگی است که در فرهنگ و خلقيات ما جايی ندارد و می تواند خيلی راحت عوض شود."

خانم اتحاديه به طور تلويحی نظريه "دو قرن سکوت" که دکتر عبدالحسين زرين کوب آن را در کتابی تشريح کرده است، نمونه ای از ين القائات و امری غير تاريخی دانست.

او تصريح کرد: "به طور کلی برخورد ايرانيان با خارجی ها و حتی مللی چون ژاپنی ها (که حضور اشغال گرايانه يا استعماری در ايران نداشته اند) همواره توأم با جاذبه و سوء ظن است و در سده ۱۹ ميلادی در همان حال که از روس و انگليس بدشان می آيد، برای پيشرفت کشور از آنها تقليد می کنند."

خانم اتحاديه دو گانگی موضع ايرانيان درباره خارجی ها را در اين جمله ميرزا ملکم خان خلاصه کرد که "عينک فرنگی را به چشم می زنيد تا قرآن بخوانيد."

تفاخر به ايران باستان

سپس نوبت به بوم برژه رسيد که نظر خود را درباره عرب ستيزی ايرانيان ارايه دهد. او به عنوان شاهد مثال سخنان اتحاديه، گفت که در زمان پهلوی ۱۱ درصد کتاب های تاريخی درباره ايران باستان بوده و اين ميزان پس از انقلاب به يک درصد رسيده است .

او ازاين آمار نتيجه گرفت که "در ايران، تاريخ به صورت انفعالی ضبط نشده بلکه [دولت ها] معنايی را که می خواسته اند به تاريخ بدهند، انتخاب کرده اند."

بوم برژه افزود: "کلماتی مانند ايران، ايرانی و نژاد آريايی که ساخته و پرداخته خاورشناسان اروپايی سده نوزدهم ميلادی هستند، در زمان رضا شاه باب شدند و گرچه نمی توان گفت که چنين چيزهايی واقعيت ندارد اما اروپايی ها آن را رواج دادند."

او سپس با اين يادآوری که "احساس ايرانيان نسبت به بيگانگان مبهم است و در کنار دگردوستی، بيگانه ستيزی هم دارند"، ادامه داد: "از نظر ايرانيان، انگليسی ها منشأ توطئه هستند که البته بی ربط هم نيست؛ روس ها را نيز خشن و مستبد می دانند اما تکليفشان با آمريکايی ها مشخص نيست. هم حس جاذبه شديد دارند و هم دافعه شديد. از يک سو با آمريکا مخالفت می کنند و از سوی ديگر فرهنگ آمريکايی را وارد زندگی خود کرده اند؛ چندان که آشپزخانه ايرانيان به سبک مدرن آمريکايی است و نقشه شهرسازی تهران مانند لس آنجلس است."

افسانه "عرب ستيزی" ايرانيان

آذرتاش آذرنوش از ديگر ايران پژوهان حاضر در جلسه بود که وارد بحث شد و با ارايه مستندات ديگری به تأييد گفته های اتحاديه و بوم برژه درباره القايی بودن عرب ستيزی در ايرانيان پرداخت. او گفت: "من در هيچ منبع تاريخی نديده ام که يک ايرانی، عرب و عربيت و زبان عربی را طعن کند و اين بيت منتسب به فردوسی که "ز شير شتر خوردن و سوسمار، عرب را به جايی رسيده است کار / که تاج کيانی کند آرزو ، تفو بر تو ای چرخ گردون تفو!" کاملا جعلی است و بعدها به اشعار او افزوده شده است."

او به نقش خاورشناسان غربی در القای عرب ستيزی به ايرانيان اشاره کرد و گفت: "خاورشناسان چند بيت شعر شاعران ايرانی را که به نژاد خود باليده اند، جمع کرده و از آن عرب ستيزی و "شعوبيه" به و جود آورده اند و کسانی چون ابن قتيبه و ابن مقفع را نيز شعوبی معرفی کرده اند، حال آن که چند شعر که در طول پنج قرن پراکنده شده دليلی بر عرب ستيزی ايرانيان نيست."

آذرنوش تأکيد کرد: "ايرانيان در طول تاريخ به جای فحش به عرب ها به نژاد ايرانی خودشان نازيده اند و به رغم گفته خاورشناسان و برخی ايرانيان، ما هويتی داشتيم که خيلی راحت و بدون دعوا از مقابل عرب ها و ترک ها رد می شديم. بنابراين نه فقط عرب ستيز نبوده ايم بلکه گاه ايرانی ستيزی کرده ايم؛ چندان که زمخشری به عنوان يک ايرانی در ابتدای کتاب خود می گويد: "خدايا تو را شکر که مرا مجوس قرار ندادی و عرب قرار دادی!"