عرب ایران

تراث الشرق في حضارة اليونان.. د. عادل زيتون

arabirani — Fri, 19 Sep 2008 20:55:24 GMT

لابد لأي حضارة أن تستفيد - ولاسيما في انطلاقتها الأولى - من إنجازات الحضارات السابقة، ويمكن لها أن تتجاوزها بعد ذلك, فالتراكم الحضاري هو الذخيرة والرصيد الذي تنهل منه كل الحضارات.

على الرغم من هذه الحقائق العلمية فإن هناك فئة كبيرة من الباحثين الغربيين ترفضها رفضًا باتًا، وتتمسك بما عرف بـ «المعجزة اليونانية (الإغريقية)»، التي تقول إن الحضارة اليونانية القديمة هي إبداع أو خلق مطلق أنجزه اليونانيون وحدهم دون أن يستفيدوا من أي حضارة سابقة عليهم أو معاصرة لهم، وبالتالي يُنكر أصحاب هذه النظرية أن يكون اليونانيون قد تأثروا بتراث الشرق القديم أو أفادوا منه في اي مرحلة من مراحل تطور حضارتهم. ومن هنا جاء هذا المقال لمناقشة هذه الإشكالية ومحاولة لإلقاء بعض الضوء على تأثير الشرق الأدنى القديم (مصر وسورية وبلاد الرافدين) في الحضارة اليونانية القديمة، مع الاحترام الكامل لوصية سارتون (مؤرخ العلوم الأول في القرن العشرين) وهي «ألا نسرف في المبالغة في تعظيم دور هذه المؤثرات ولا نسرف في التقليل من شأنها».

بادئ ذي بدء ينبغي أن نستذكر بعض الحقائق التاريخية منها: أن حضارة الشرق الأدنى القديم كانت قد انطلقت نحو الألف الرابع قبل الميلاد، أي قبل بزوغ الحضارة اليونانية القديمة بأكثر من ثلاثة آلاف عام. ولم تكن حضارات هذا الشرق حضارات مغلقة على نفسها، بل امتد تأثيرها شرقًا وغربًا. كما أن المجتمع اليوناني القديم نفسه لم يكن، بدوره، مجتمعًا مغلقًا على نفسه، بل كان منفتحًا على غيره من المجتمعات، وبالتالي كان اتصاله بحضارات الشرق القديم أمراً لا مفر منه، ولاسيما أن هذه الحضارات كانت الأكثر تطورًا وازدهارًا في عالم البحر المتوسط. وتؤكد الكشوف الجديدة في ميدان التاريخ والآثار أن هذا الاتصال كان قويًا ولم ينقطع يومًا سواء في الميدان التجاري أو في الميادين العلمية والسياسية.

عبور التراث

وقبل أن نتناول الميادين التي أفادت منها الحضارة اليونانية القديمة من تراث الشرق الأدنى القديم ينبغي أن نشير إلى بعض المعابر أو المسالك التي من المؤكد أن هذا التراث كان قد انتقل من خلالها إلى بلاد اليونان. ومنها أولاً منطقة «آسيا الصغرى». والمقصود بذلك تحديدًا: الساحل الجنوبي الغربي من آسيا الصغرى (تركيا حاليًا) والتي عُرفت تاريخيًا باسم منطقة أو ساحل «أيونيا»، فهذه المنطقة آسيوية في موقعها الجغرافي وشرقية في تراثها الحضاري، وكان قد استوطنها مهاجرون يونانيون منذ بدايات الألف الأول قبل الميلاد. وازدهرت الحضارة فيها قبل أن تزدهر في بلاد اليونان الأم (أي أثينة وإسبارطة)، لأن مدنها، وبخاصة ملطية، كانت مصبًا للمتاجر والثقافات التي كانت تصل إليها من بلدان الشرق الأدنى (مصر وسورية والرافدين) والشرق الأقصى (الهند والصين). ولم يكتف أهل أيونيا بما كان يصل إلى مدنهم من تراث الشرق، بل انطلقوا بأنفسهم يجوبون البلاد شرقًا وغربًا بحثًا عن التجارة والعلم؛ بحيث لم يبدأ القرن السابع ق.م حتى كان اليونانيون، من أهل أيونيا، قد طوقوا البحر المتوسط بمستعمراتهم، وتفتحت عيونهم على حضارة بلاد الشرق الأدنى، وعن طريقهم دخل الكثير من تراث هذه البلاد إلى بلاد اليونان. وبعبارة أخرى فقد كانت مدن آسيا الصغرى منطلق المدارس العلمية والفلسفية اليونانية من ناحية وأحد المعابر الرئيسية التي انتقل من خلالها تراث الشرق القديم إلى بلاد اليونان الأم ومن ثم إلى أوربا الغربية من ناحية أخرى. ولا شك في أن هذه الحقيقة تذكرنا بحقائق تاريخية لاحقة وهي انطلاق النهضة الأوربية الحديثة من صقلية وجنوب إيطاليا وإسبانيا حيث كان التراث العربي الإسلامي فيها راسخًا وعميقًا.

أما المعبر الثاني الذي انتقل من خلاله تراث الشرق القديم إلى بلاد اليونان فهو تلك النخبة من العلماء والفلاسفة اليونان، الذين ارتحلوا إلى بلدان الشرق الأدنى وأقاموا في ربوعها، وشاهدوا بأنفسهم إنجازاتها المذهلة، وعادوا إلى بلادهم وقد نهلوا من علومها ومعارفها. ومن هؤلاء نذكر على سبيل المثال 1- طاليس (ت 547 ق. م.) الذي كان قد ولد في مدينة ملطية المذكورة سابقًا، ويقال إنه من أبوين سوريين (فينيقيين)، وهو من أوائل العلماء الإغريق الذين ارتحلوا إلى بلدان الشرق الأدنى، حيث تعلم في مصر الرياضيات والهندسة، وأخذ عن البابليين علم الفلك، حتى أنه تنبأ بكسوف الشمس يوم 28 مايو من عام 585 ق. م. بناء على المعطيات الفلكية التي عرفها من علماء بلاد الرافدين. وقد عاد طاليس إلى بلاده حاملاً معه كثيراً من علوم الشرق وشكل حلقة اتصال في انتقال تراث هذا الشرق إلى بلاد اليونان. 2- فيثاغورس الذي ولد نحو عام 580 ق. م. في جزيرة ساموس الواقعة على الساحل الأيوني، وانتقل إلى ملطية حيث تعلم على يدي طاليس، ثم سافر إلى بلدان الشرق الأدنى، وأمضى سنوات طويلة فيها، ثم عاد إلى موطنه بعد أن حمل معه كثيرا من علومها، ولاسيما في ميدان الرياضيات والهندسة والفلك والفلسفة والموسيقى والعقائد الدينية. 3- هيرودوت (ت425 ق. م.)،الملقب بـ «أبو التاريخ»، الذي كان قد ولد في إحدى مدن آسيا الصغرى. ويتضح من كتاباته أنه زار مصر وسورية وبلاد الرافدين وفارس وغيرها من البلدان الآسيوية والإفريقية. وقد خص رحلاته هذه المراكز العلمية والثقافية التي كانت منتشرة في هذه البلاد، ثم عاد إلى بلاده حاملاً تراثًا علميًا ضخمًا وإعجابًا عميقًا بحضارة الشرق الأدنى. وقد عبر عن ذلك بوضوح في ثنايا كتاباته، حتى أنه خصص أحد كتبه للحديث عن مصر وحضارتها وأهلها. 4- كما زار بلدان الشرق الأدنى القديم عدد كبير آخر من علماء اليونان وفلاسفتها أمثال: ديمقراطيس (ت 356 ق. م.) وافلاطون (ت 347 ق. م.) وغيرهما. وقد مكث هؤلاء جميعًا فترات طويلة في بلدان الشرق وأشادوا بحضارتها وأعربوا عن احترامهم لها واعترفوا بإفادتهم من علومها وفلسفتها وعقائدها وطقوسها الدينية وفنونها وآدابها.

أما المعبر الثالث فهو رحلات أبناء الشرق أنفسهم إلى بلاد اليونان، وغيرها من بلدان عالم البحر المتوسط والغرب الأوربي، بدوافع تجارية وسياسية. فمن المعروف أن المصريين القدماء أقاموا مستوطنات لهم في الحوض الشرقي للبحر المتوسط، بل يؤكد هيرودوت أنهم أقاموا مستوطنات لهم في شبه جزيرة البليوبونيز نفسها، ويكفي أن نعرف أن مصر كانت هي المصدّر الرئيسي للقمح وورق البردي إلى بلاد اليونان. كما قام الفينيقيون (وهو الاسم الذي أطلقه اليونانيون على كنعانيي الساحل السوري) بنشاط تجاري واستيطاني واسع في عالم البحر المتوسط، منذ أواخر الألف الثاني قبل الميلاد؛ حتى أنهم سبقوا اليونانيين في اكتشاف الغرب الأوربي. ويهمنا أن نؤكد أن هذا النشاط التجاري للمصريين والسوريين كان يحمل في ثناياه علاقات حضارية واسعة، فالتجار لم ينقلوا السلع والمتاجر فقط، بل حملوا معهم أيضًا الأفكار والعادات والقيم والفنون والعقائد والعلوم؛ وكانت مستوطناتهم على سواحل المتوسط وعلى الأرض اليونانية مراكز حضارية أضاءت بنورها لا بلاد اليونان وحدها بل الغرب الأوربي أيضًا.

ومن ناحية أخرى هاجر كثير من علماء الشرق الأدنى إلى بلاد اليونان بسبب احتلال الفرس، في عهد الملك قورش الثاني (559 - 529 ق. م.) وفي عهد ابنه قمبيز الثاني (529 - 521 ق. م.)، لبلدان الشرق الأدنى (بلاد الرافدين وسورية ومصر)، كما أن الاحتلال الفارسي لآسيا الصغرى أدى إلى تشتت فلاسفتها وعلمائها في أرجاء الغرب الأوربي؛ بل إن كثيراً من مدنها قد أُفرغت من مثقفيها مثل مدينة ملطية التي انتهى عهد ازدهارها العلمي منذ سقوطها بيد الفرس عام 546 ق. م. وتؤكد المراجع أن المدرسة الفيثاغورية في جنوب إيطالية قد تأسست على يدي أحد العلماء المهاجرين من آسيا الصغرى بعد هذا الاحتلال. وجاءت فتوحات الإسكندر الكبير المقدوني (356- 323 ق. م.) لتشكل المعبر الرابع الذي انتقل من خلاله تراث الشرق إلى بلاد اليونان. فقد اكتسح الاسكندر بفتوحاته مراكز الحضارات الشرقية المعروفة آنذاك، وأصدر أوامره إلى قادة جيشه أن يجمعوا لأستاذه أرسطو(ت 322 ق. م.) كل العينات العلمية التي طلبها؛ وقد أصبحت هذه العينات، في ما بعد، نواة لأول متحف ومكتبة يونانية، هذا بالإضافة إلى أنها وفرت لأرسطو المادة العلمية اللازمة لأبحاثه الشخصية. كما بنى الإسكندر مدينة الاسكندرية عام 331 ق. م. لتكون عاصمة جديدة لإمبراطوريته، والتي ستتحول في عهد خلفائه البطالسة إلى مركز علمي متميز في عالم البحر المتوسط.

تأثيرات مصرية

أما الميادين التي أفادت منها الحضارة اليونانية القديمة من تراث الشرق الأدنى القديم فهي كثيرة وعميقة، ومع أن المجال لا يسعنا للإفاضة بتفاصيلها في هذا المقال، فإنه يمكن أن نشير إلى بعضها على سبيل المثال لا الحصر. فقد أفاد اليونانيون من الحضارة المصرية القديمة (الفرعونية) في ميادين كثيرة منها: الرياضيات والهندسة. وتؤكد وثائق البردي، التي تعود في أصولها إلى الألف الثالث قبل الميلاد، تفوق المصريين القدماء في هذين العلمين، ولاسيما أن بناء الأهرام يتطلب دقة في القياس لا يمكن الوصول إليها من دون معرفة واسعة بالهندسة والعلوم الرياضية. كما تطلبت عمليات مسح الأراضي، بعد فيضان النيل وانخفاضه، إجراء عمليات حسابية واسعة ودقيقة. ولقد أشار أرسطو إلى نشأة الرياضيات العملية في مصر، وأكد هيرودوت انتقال علم الهندسة من مصر إلى بلاد اليونان. وكشفت المراجع أن فيثاغورس عاد من مصر إلى بلاده وهو يحمل معه مبادئ علم الهندسة. كما أفاد اليونانيون من علوم المصريين القدماء وخبراتهم في ميدان الطب والتشريح، فقد تحدث هيرودوت عن براعة المصريين وتقدمهم في هذا الميدان، وتؤكد وثائق البردي الطبية، التي تعود إلى العصر الفرعوني المبكر، هذه الحقائق كلها. ومن الثابت أيضًا أن اليونانيين قد تأثروا بعقائد المصريين وطقوسهم الدينية تأثرًا بالغًا. فقد حظيت آلهة المصريين باحترام اليونانيين، بل اعتبر هيرودوت أن أصل معظم أسماء الآلهة اليونانية إنما جاء من مصر، فآمون المصري هو زيوس (كبير آلهة اليونان)، وإيزيس المصرية هي ديميتر اليونانية، وأوزيريس المصري هو ديونيوس اليوناني... إلخ. وتحتوي الجزر اليونانية على معابد ونقوش مخصصة لإيزيس وغيرها من الآلهة المصرية. كما بين هيرودوت أن كثيراً من طقوس اليونان الدينية ذات أصول مصرية مثل عادة النوم في المعبد، اعتقادًا منهم أن الذي ينام في المعبد - كما يقول سارتون- يعتبر ضيفًا في العالم الآخر ورفيقاً للموتى، وأحلامه في المعبد لها قيمة خاصة. كما تأثر اليونانيون بدعوة إخناتون (ت1350 ق. م.) الذي دعا إلى إله واحد وجاهد لرفع مستوى وعي الإنسان الديني. وظل للآلهة المصرية مكانة كبيرة في بلاد اليونان على امتداد قرون طويلة، حتى أنه عندما احتل الاسكندر المقدوني مصر عام 332 ق. م، نُصِّب فرعوناً حسب الطقوس الدينية المصرية، كما ارتحل بنفسه إلى قلب الصحراء الغربية لزيارة معبد الإله آمون، الذي كان قد ذاع صيته وانتشرت عبادته في العالم اليوناني. ولم يقف تأثر اليونانيين بالحضارة المصرية القديمة عند الميادين السابقة بل امتد إلى ميدان الأدب والأساطير، حيث تسرب، بصفة خاصة، الأدب الأسطوري المصري إلى ثقافة اليونان، مثل أسطورة أوزيريس المصرية، التي تعد رمزاً لعلاقات الإنسان بالطبيعة والآلهة، ويعتبرها جارودي أول تراث غني أسمهت به مصر في الحضارة الإنسانية.

.. وتأثيرات سورية

وأفادت الحضارة اليونانية من الحضارة السورية القديمة، التي ازدهرت في الألف الثالث قبل الميلاد، فائدة مزدوجة، فقد أفادت من إنجازات هذه الحضارة وإبداعات أهلها المادية منها والفكرية من ناحية، ومما نقله التجار الفينيقيون (الكنعانيون) من متاجر وأفكار بلدان الشرقين الأدنى والأقصى إلى بلاد اليونان من ناحية أخرى. والواقع أن أعظم هدية قدمها الفينيقيون للحضارة الإنسانية كانت اختراع الحروف الأبجدية منذ القرن السابع عشر قبل الميلاد، وقد اقتبس اليونانيون هذه الأبجدية الفينيقية منذ أواخر القرن العاشر قبل الميلاد تقريباً. وقد أكد هذه الحقيقة المؤرخون اليونان أنفسهم، فهذا هيرودوت يقول إن الفينيقيين علموا اليونانيين كثيراً من العلوم والمعارف وفي مقدمتها الحروف الأبجدية التي لم يكن هؤلاء على علم بها. ومن خلال اليونانيين والفينيقيين دخلت هذه الحروف إلى إيطاليا ثم إلى الغرب الأوربي عامة. فقد أخذ الرومان من اليونانيين كثيرًا من العناصر الحضارية وكان من أهمها الأبجدية الفينيقية. وقد أظهر اليونانيون براعة في تطوير هذه الأبجدية بحيث تلائم خصائص لغتهم، حيث أضافوا إليها الحروف الصوتية وأخذوا يكتبونها من اليسار إلى اليمين بعكس الفينيقيين. ولاشك في أن «الألف بتا» الأوربية هي أثر باق من الدين العظيم المدين به، لا اليونانيون فقط بل الغرب الأوربي كله للفينيقيين.

أما ما نقله التجار الفينيقيون إلى العالم اليوناني من سلع ومتاجر، وما تحمله في ثناياها من ثقافات وفنون وصناعات، فهي لا تعد ولا تحصى. فقد نقلوا صناعات سورية ومصرية ورافدية، هذا فضلاً عن سلع الشرق الأقصى؛ ونذكر منها على سبيل المثال: القمح وورق البردي والعطور من مصر، والمجوهرات والمصنوعات النسجية والمعدنية والزجاجية والعاجية والصباغة الأرجوانية من سورية وبلاد الرافدين، هذا بالإضافة إلى الحرير والتوابل والأحجار الكريمة القادمة من الصين والهند. ويؤكد برستد أن اليونانيين لم يكتفوا بشراء المصنوعات الشرقية التي كان ينقلها هؤلاء الفينيقيون بل أخذوا يقلدونها ويتعلمون على أيدي الصناع الفينيقيين كثيرا من فنونها، حتى شاع بين اليونانيين أنفسهم فن الزخرفة والتزويق الشرقي.

.. ومن بلاد الرافدين

أما الميادين التي أفادت منها الحضارة اليونانية من حضارة بلاد الرافدين- التي يعدها المؤرخون بحق مهد الحضارة الإنسانية- فقد كانت كثيرة، وفي مقدمتها الكتابة المسمارية، التي شكل اختراع السومريين لها (نحو 3200 ق. م.) نقطة الانطلاق الحاسمة في تقدم الحضارة الإنسانية، لأن جميع الشعوب استخدمت المسمارية في كتابة لغاتها. كما أفاد اليونانيون من تراث الرافدين في ميدان الرياضيات، العملية منها والنظرية. وتؤكد المراجع أن العالم الرياضي فيثاغورس اعتمد كثيرًا في بناء نظرياته الرياضية على ما كان قد توصل إليه علماء الرافدين من نظريات. وتعلم اليونانيون من البابليين، ومن ثم الكلدانيين، مبادئ علم الفلك وطرائق رصد الأجرام السماوية وأدواته، والجداول الفلكية والخرائط الجغرافية والتقاويم الفلكية حتى أن التقويم البابلي والكلداني صار نموذجًا للتقاويم الإغريقية والرومانية قبل إدخال التقويم اليولياني. وكان العالم اليوناني طاليس - كما أشرنا - قد تنبأ بكسوف الشمس الذي حدث في الثامن والعشرين من شهر مايو عام 585 ق.م. بعد أن اطلع على علوم البابليين الفلكية. ولا شك في أن اليونانيين قد أفادوا من البابليين في ميدان القانون ولاسيما أن قانون حمورابي (1750 ق. م.) غدا نموذجاً لكل القوانين التي سادت في الغرب والشرق في العصور القديمة.

وتأثر اليونانيون تأثرًا واسعًا وعميقًا بالأدب الملحمي الذي ازدهر في بلاد الرافدين، ولعل أبرز مثال على ذلك تأثر الشاعر اليوناني هوميروس (الذي عاش في القرن الثامن قبل الميلاد) في ملحمتيه «الإلياذة» و«الأوديسة» بملحمة جلجامش الرافدية المشهورة. وتؤكد الدراسات الحديثة أن ملحمة جلجامش هذه قد سبقت ملحمة هوميروس بأكثر من ألف وخمسمائة عام، بل تعد أقدم الملاحم البطولية في تاريخ الحضارات. وهي تعالج قضايا إنسانية خالدة مثل الحياة والموت والخلود والحكمة والمعرفة والحرية والبطولة... ولهذا كان جارودي على حق بقوله: «إن ملحمة جلجامش تشتمل على كل مقومات الفكر الغربي، الذي يعد وريث الحضارة اليونانية القديمة». كما تأثر الأدب الأسطوري اليوناني القديم بالأساطير البابلية القديمة ولا سيما تلك المتعلقة بقصة الطوفان والخلق. هذا فضلاً عن أسطورة عشتار وتموز البابلية التي أثّرت في أسطورة أفروديت وأدونيس اليونانية. وكانت هذه الأسطورة وغيرها قد وصلت إلى بلاد اليونان عن طريق الفينيقيين. ويعتقد أحد الباحثين أن سكان الرافدين قد عالجوا بأساطيرهم مشكلات أساسية غدت في معظمها مواضيع فلسفية عالجها فلاسفة اليونان في ما بعد، وأضافوا إليها إضافات جديدة شكلت تطوراً كبيراً في ميدان الفكر الإنساني.

نقد نظرية «المعجزة اليونانية»

ولكن على الرغم من هذه الحقائق التاريخية وغيرها، مازال معظم الباحثين الغربيين (وهم أحفاد الحضارة اليونانية القديمة) ينكر أن يكون لتراث الشرق الأدنى القديم أي تأثير في حضارة اليونان، ويتمسك بنظرية «المعجزة اليونانية». ويستند هؤلاء في موقفهم هذا إلى أن علوم الشرق القديم هي علوم تطبيقية وجاءت تلبية لحاجات عملية، ولم تكن بناء على براهين عقلية أو قوانين علمية كما هو الحال بالنسبة إلى علوم اليونان. فالمصريون مثلاً تقدموا في علم الهندسة لحاجتهم إلى بناء الأهرام ومسح الأراضي، والبابليون أبدعوا في علم الفلك لحاجتهم إليه في ميدان الزراعة والتنجيم..إلخ. والواقع أن هذه الحجج لا تصمد أمام النقد العلمي، لأن الفصل بين النظرية والتطبيق هو فصل غير علمي ولا تبرره - كما يقول الدكتور فؤاد زكريا- التجربة البشرية. فكيف يمكن لشعب أن يتقدم في العلوم التطبيقية من دون أن يكون هذا التقدم قائمًا على أفكار ونظريات علمية؟ كيف استطاع المصريون مثلاً بناء الأهرام (خلال الألف الثالث قبل الميلاد) لو لم يكونوا على دراية واسعة بقوانين علم الهندسة؟ وكيف كان للبابليين أن يتنبأوا بالكسوف والخسوف لولا تقدمهم في قوانين علم الفلك؟ وفي الحقيقة لقد أثبتت الدراسات الحديثة أن علوم الشرق القديم كانت أصيلة وجديرة بالإعجاب، بل كان بعضها أعلى مستوى من العلوم اليونانية في عصرها الذهبي.

إن عدم اعتراف أصحاب نظرية «المعجزة اليونانية» بدور تراث الشرق القديم، في انطلاق الحضارة اليونانية القديمة وتطورها، إنما يعود إلى أسباب كثيرة وشائكة؛ بعضها يعزى إلى تعصب الأوربيين ونظرتهم العنصرية التي تقوم على الاعتقاد بأن الرجل الأبيض مبدع وخلاق بطبيعته، في حين أن الآخر عاجز عن ذلك حتى «بيولوجيًا»، وبعضها الآخر يعود إلى قراءة الأوربيين لتاريخهم قراءة «ذاتية»، بحيث يجعلون من أنفسهم بناة الحضارة الإنسانية وينتقصون من تاريخ الأمم الأخرى ودورها الحضاري. وبناءً على هذا «التضخم» في «الأنا» الأوربية ظهرت نظرية «المعجزة اليونانية».

والواقع أن التأكيد على المنابع الشرقية للحضارة اليونانية القديمة لا يُعد بحال من الأحوال انتقاصاً من قيمة هذه الحضارة ودورها في بناء الحضارة الإنسانية. فنحن لا ننتقص من قيمة حضارتنا العربية الإسلامية عندما نعترف بتأثرها بحضارات الأمم الأخرى، وفي مقدمتها الحضارة اليونانية القديمة، التي غدا علماؤها وفلاسفتها أكثر شهرة في العالم العربي والإسلامي مما كانوا عليه في الغرب الأوربي والعالم البيزنطي في العصور الوسطى.

إذا كان الوفاء واحترام الآخر والاعتراف بالجميل قيماً إنسانية رفيعة في العلاقات الاجتماعية، فإنها تشكل شرطًا أساسيًا لقيام حوار جاد بين الحضارات. ولهذا فإن نظرية «المعجزة اليونانية» تتناقض مع حقائق التاريخ والعلم والعقل.

عادل زيتون

http://www.alarabimag.com/arabi/Data/2008/7/1/Art_84379.XML

عربخانه را بهتر بشناسيد

arabirani — Fri, 19 Sep 2008 20:48:18 GMT

منطقه عربخانه در جنوب بيرجند، كيلومتر 130 جاده زاهدان و در شمال نهبندان است كه از شرق به كشور افغانستان و از غرب به كوير و از شمال به سربيشه و از جنوب به بخش شوسف منتهي مي‌شود و امروز از نظر تقسيمات كشوري از مناطق پر جمعيت بخش شوسف شهرستان نهبندان به شمار مي‌رود.

بر خلاف نويسندگان فرهنگ جغرافيايي، شمار آبادي‌هاي آن از مرز چهارصد پارچه آبادي هم مي‌گذرد و جمعيت آن نيز با وجود مهاجرت‌هاي بسياري كه به شهرهايي چون تهران، مشهد، كرمان، بيرجند و... شده، باز هم چشمگير است. پيشه اصلي مردم آن ديار، دامپروري و كشاورزي است كه به جهت نداشتن الگوي درست و خشكسالي‌هاي پياپي، سخت مورد تهديد قرار گرفته است. قالي‌بافي و گليم و پلاس و جاجيم از شمار هنرهاي دستي محل بوده و عمده محصولات كشاورزي غلات است و ميوه‌هاي متنوعي چون انار، زردآلو، انگور و...نيز به دست مي‌آيد.

مقبره‌هاي متبرك امامزاده سيدعلي و سيدالحسين و شيخ صالح كه هر ساله زايران بسياري دارند، در اين منطقه است كه از اين امامزاده‌ها، كرامات و بزرگواري‌هايي صادر شده كه زبانزد اهل محل است.
منطقه عربخانه از حيث منابع زيرزميني داراي استعدادهاي بالقوه و بالفعلي است كه متأسفانه از اين قابليتها تنها ‌اندكي شناسايي شده و به بالفعل درآمده؛ از جمله اينها، معدن مس قلعه زري و چندين معدن منيزيم. اميدواريم در آينده نه چندان دور شاهد بالفعل شدن استعدادهاي بالقوه باشيم.

بنا بر قول تاريخ نويسان عهد نادر، زمان اوليه مهاجرت قوم عرب بدين ديار، به روزگار نادر شاه مي‌رسد، بنا بر ملاحظاتي اين قول چندان مستند نمي‌نمايد و قابل اعتماد نيست.
1ـ دليل نخست بر رد قول فوق كهنگي زبان مردم اين ناحيه است، چه در دايره واژگاني آنان واژه‌هاي بسيار كهنه‌اي يافت مي‌شود كه امروزه در قاموس زبان خوزستاني‌ها كاربرد ندارد و حتي در نزد اعراب ديگر نيز اين سري واژه‌ها تنها در فرهنگ‌ها قابل رؤيت است و همچنين اين واژه‌ها از لغات پر كاربرد نهج‌البلاغه و شاعران جنوب عراق چون دعبل خراعي است. از ذكر فهرست و سياهه‌اي از اين لغات فعلا مي‌گذريم و آنها را به مقاله‌اي تخصصي كه در اين زمينه چاپ خواهد شد، وا‌مي‌گذاريم.

2ـ وقوع قلاع بسيار قديمي كه قدمت تاريخي آنها به بيش از چند صد سال پيش از نادرشاه مي‌رسد، درستي سخن گفته شده را مورد شك قرار مي‌دهد.
3ـ عدم خويشاوندي و شباهت چشمگير بين گويش‌هاي زباني اين ديار با اعراب خوزستان.
4ـ چون در تاريخ مواردي سراغ داريم كه هرگاه مردمي از ناحيه‌هاي به ناحيه ديگر هجرت كرده‌اند، نام آن محل‌ها را نيز با خود برده و در محل جديد گذاشته‌اند، از جمله زردشتيان ايران كه به هندوستان رفته‌اند، چنين كرده‌اند، وجود نام‌هاي مكاني چون عاقول و بورغان كه تداعي‌گر مكان‌هايي چون دير عاقول بصره و بورغان شمال كويت است، مي‌تواند دليلي بر خاستگاه اوليه اين قوم باشد.

5ـ تاريخدانان بزرگي چون دكتر شهيدي و ديگران بر اين باورند كه اعراب اين ناحيه، جزو طوايف اوليه اعرابي هستند كه همراه فاتحان و غازيان اسلام براي سركوبي شورش‌ها، بوميان به خراسان بزرگ و سيستان مهاجرت كردند كه بيشتر اين طوايف، هويت خويش را از دست داده‌اند و مستحيل شدند، اما اعراب به خاطر قرار گرفتن در موقعيت جغرافيايي خاص، قادر به حفظ زبان اصلي خويش به صورت شكسته و بسته شدند.

6ـ تاريخ شفاهي مردم نيز بيانگر قدمت تاريخي بيش از دوره نادر براي مردم اين ناحيه است.
به دليل همجواري ايران با سرزمين‌هاي عرب‌نشين از زمان‌هاي قديم، روابط گوناگوني ميان اعراب و كشور ما برقرار بود و گروه‌هايي از مردم عرب براي اسكان و زندگي به ويژه در شرايط نامساعد طبيعي و سياسي به سوي ايران مي‌آمدند. تا پيش از ظهور اسلام، اعراب مهاجر كمتر به داخل ايران مي‌آمدند و عمده در نواحي كه در نفوذ و سيطره حكومت‌هاي ايراني بود، مستقر مي‌شدند.

«حيره» و سرزمين‌هاي مجاور آن ـ سرزمين كنوني «عراق» ـ از مراكز عرب نشيني بود كه بيشتر سكنه آن را اعرابي تشكيل مي‌دادند كه پس از فروپاشي حكومت‌هاي ناحيه جنوبي (جزيرة‌العرب) به آنجا مهاجرت كردند و بعدها نيز افرادي از ديگر نقاط جزيره‌العرب به جمع مهاجران پيشين پيوستند. زماني كه حكومت ساسانيان در قرن سوم ميلادي در ايران به حكومت رسيدند، اين ناحيه كه در حاكميت «آل لخم» يا «لخميان» بود، تحت نفوذ اين دولت قرار گرفت و دولت حيره به حفظ منافع ايران در ناحيه همت گماشت، به گونه‌اي كه نه تنها به مانند سدي محكم از هجوم و ورود قبايل مهاجم عرب به ايران جلوگيري مي‌كرد، بلكه در جنگ‌هاي ايران و روم، به عنوان متحد ايران در نبردها شركت مي‌كرد. آنان همچنين آداب و رسوم و تمدن ايران را به عربستان منتقل مي‌كردند.

با ظهور اسلام، گسترش آن و فتح كشورهاي غير اسلامي توسط اعراب مسلمان در قرن اول هجري، زمينه مناسب براي مهاجرت گسترده اعراب و استقرار آنها در نقاط گوناگون ايران فراهم شد. كشور ايران در آن زمان از شرق به رود سند و از غرب به رود فرات محدود مي‌شد.
سرزمين گسترده ايران به يكباره در سيطره اعراب درنيامد. تسلط مسلمانان بر ايران تدريجي، اما با موفقيت صورت گرفت. نخستين ناحيه مورد توجه اعراب، عراق بود و آنان در سال دوازدهم هجري با نيروي كوچك و سپس با صلح شهر حيره را فتح كردند. با فتح اين شهر، كليد تصرف «بين النهرين» به دست مسلمانان عرب افتاد. پس از حيره، شهرهاي ديگر ناحيه مانند «انبار‌»، «‌ابله‌» و «‌عين التمّر‌» يكي پس از ديگري و در مدت كوتاهي تسخير شدند. از آن پس تا هنگام جنگ قادسيه، نبردهاي متعددي ميان ايرانيان و اعراب رخ داد كه گاه ايرانيان و زماني مسلمانان پيروز مي‌شدند و بر متصرفات خود مي‌افزودند.

مهاجرت اعراب از صدر اسلام تا زمان حاضر ادامه يافته و بديهي است كه در بسياري از نقاط ايران، اعراب مهاجر به تدريج و به مرور زمان در جمعيت‌هاي محلي مستحيل شده و بسياري از آنان از ويژگي‌هاي فرهنگي خود دور شده و فرهنگ و زبان مردم ايران را آموختند، به گونه‌اي كه امروزه در برخي نقاط كشور تميز و تشخيص اعراب از ديگر سكنه اگر غير ممكن نباشد، كاري بس دشوار است، اما در برخي نواحي كه اعراب مهاجر تشكيل گروه‌هاي جمعيتي بزرگي را داده بودند، مانند سواحل خليج فارس و جنوب خراسان، به دليل حفظ و حراست از برخي ويژگي‌هاي فرهنگي خود، عرب بودن آنها مشخص و آشكار است.

«‌سايكس‌» كه از سال 1892 تا 1918 ميلادي به ايران سفر كرده است در سفرنامه خود مي‌نويسد:
«در شهر بيرجند و توابع و ميان ايلات و عشاير اطراف جماعت كثيري به زبان عربي تكلم مي‌كنند، امير و خانواده او نيز زبان عربي را به ديگر السنه ترجيح مي‌دهند.»
هم‌اكنون نيز علاوه بر خوزستان كه بيشتر مردم آن عرب بوده و به زبان عربي تكلم مي‌كنند، در برخي نقاط ديگر از جمله جنوب خراسان، هنوز تعدادي از اعراب ـ هرچند شمار آنان‌ اندك است ـ به زبان عربي سخن مي‌گويند.»

ساختار قومي
‏استان خراسان، سکونتگاه بسياري از اقوام ايران است. «در محدوده سياسي مذکور کردها» ترک‌ها، عرب‌ها، بلوچ‌ها و... در گروه‌هاي چند صد نفري و يا چند ده هزار نفري گذران زندگي مي‌کنند. پراکندگي و تنوع اقوام در شمال استان بيشتر است. «در تاريخ گروه‌هاي قومي از خارج و يا داخل ايران به دلخواه يا به اجبار به اين ناحيه مهاجرت کرده‌اند و اکنون در مساحت 40 ‏هزار كيلومتري آن با آرامش در كنار يكديگر زندگي مي‌كنند؛ فارس‌ها، ترك‌ها، بلوچ‌ها، عرب‌ها.
‏
‏هزاره‌اي‌ها و لرها اقوامي هستند که يا به صورت منفرد و يا همراه با يکديگر در آباديها و نقاط ‏شهري در شمال خراسان مستقر شده‌اند.
‏در جنوب استان خراسان با آن که نسبت به شمال استان از وسعت بيشتري برخوردار است، گروه‌هاي قومي کمتري سکونت دارند که اين امر از يک سو با ويژگي‌هاي طبيعي ناحيه و از سوي ديگر، شرايط اجتماعي و سياسي آن در ساليان گذشته، در ارتباط است.
‏
‏هم‌اكنون علاوه بر فارس‌ها که سکنه بومي محل هستند، عرب‌ها، بلوچ‌ها، تاجيک‌ها و افغان‌ها در ناحيه زندگي مي‌كنند كه بيشتر آنها در طول نوار مرزي ايران با افغانستان مستقر شده‌اند.
‏
عرب‌ها
‏مهمترين گروه قومي جنوب خراسان عربها هستند که سابقه سکونت آنها در ناحيه به صدر اسلام بازمي‌گردد. هرچند گفته مي‌شود در دوران حکومت نادر نيز گروهي از عربها به ناحيه کوچانيده شده‌اند. عربها در ناحيه از قدرت و تمکن ويژه‌اي برخوردار بودندکه تا دهه‌هاي اخير نيز ادامه داشت. توضيح بيشتر درباره اين گروه در صفحات آينده كه تحقيقي است بسيار جامع در ارتباط با سير ورود اعراب به اين منطقه و همچنين اطلاعات بسياري از همه روستاهاي عربخانه خواهيم داشت.

اين تحقيق مربوط به پايان نامه كارشناسي ارشد از دانشگاه فردوسي مشهد كه در سال 77 دفاع شده است، در اين زمينه بوده و نقش اعراب را در گسترش اين منطقه بازگو كرده است.

فيض‌الله جمالي

http://tabnak.ir/pages/?cid=17828

قتل چندین تن از بازداشت‌شدگان شهرک حمیدیه

arabirani — Mon, 24 Dec 2007 17:29:54 GMT

چند ماه پس از بازداشت شماری از شهروندان عرب خوزستان در شهرک حمیدیه، ناگهان در چند روز گذشته حکومت به تعدادی از این خانواده‌های بازداشت‌شدگان اطلاع داده است که اجساد آنان را در رودخانه کارون و یا در خیابان‌ها پیدا کرده‌اند.

Mon / 24 12 2007 / 15:09

رژیم جمهوری اسلامی ایران باز هم فاجعه آفرید
فاجعه‌ای بس و حشتناک و ضدانسانی

قریب سه ماه پیش در اکتبر (مهرماه) امسال، تعدادی از ساکنان شهر عرب نشین حمیدیه در ۳۰ کیلومترب شمال اهواز، پس از انجام نماز عید فطر، بر علیه تشدید سرکوب وخفقان بر علیه مردم عرب در خوزستان، به یک راه پیمائی مسالمت آمیز مبادرت ورزیدند. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی (سربازان بنام و گمنام امام زمان!!) در منطقه اهواز با حمله خشونت بار به این راه پیمائی- تعدادی را مضروب و صد ها نفر از ساکنان حمیدیه و اهواز را دستگیر کردند.

در حالیکه خانواده‌های دستگر شدگان در این چند ماه بارها با مراجعه به مراکز امنیتی و وزارت اطلاعات، هیچگونه خبر و یا اطلاعی در مورد دستگر شدگان به آنها داده نشده – ناگهان در چند روز گذشته حکومت به تعدادی از این خانواده‌ها اطلاع داده است که اجساد اعضاء خانواده آنان را در رودخانه کارون و یا در خیابانها پیدا کرده‌اند.

اسامی بعضی از این افراد بقرار زیر است:

۱. غیبان عبیداوی، فرزند جاسم، ۳۸ ساله ، کارگر، متاهل و دارای 4 فرزند . خانواده او با اشاره به بندهای انگشتان بریده اش، در دو دست، ودیگر آثار شکنجه از جمله زخمهای عمیق در صورت و در تمام بدن او اظهارنمودند، که وی زیر شکنجه کشته شده است در ضمن گفته شده که جسد او را هفته پیش (۱۲ دسامبر) از رود کارون گرفته اند.

۲. علی چلداوی، فرزند شاوی ۲۳ ساله ، مجرد ، کارگر فروشنده مواد غذائی، که از زمان دستگیری تا کنون مجهول المکان بوده – گفته میشود که جسد او را در خیابانهای اهواز پیدا کرده اند. علائم شکنجه و بریدگی و زخمهای روی صورت، دست و پا و دیگراعضاء بدن او نیزبوضوح مشاهده می شود.

۳. طارق موسوی، ۳۰ ساله ، کارگر ساکن حمیدیه که گفته میشود جسد اورا هم در روز ۱۲ دسامبر در آبهای کارون پیدا کرده اند که چند بند ازانگشتان هر دو دست او را بریده‌اند و دیگر آثار شکنجه نیز در بدن او نیز مشاهده می‌شود.

۴. علی عبیداوی (سواری) فرزند غانم (عضو سابق شورای شهر حمیدیه)، ۳۷ ساله متاهل و دارای ۲ فرزند، راننده تاکسی، که تا کنون مفقود الاثر بوده، جسد او را روز ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷ در آبهای کارون پیدا کرده اند و روی بدن او نیز آثار شکنجه دیده میشود.

۵. یوسف لفته پور، فرزند مجید ، ۲۴ ساله، مجرد، سا کن حمیدیه که از زمان دستگیری تا این مدت بکلی مفقود الاثر بوده و کماکان می‌باشد- خانواده او اظهار می‌دارند که احتمالاً او نیز همراه دوستان دیگرش در زیر شکنجه کشته شده و حکومت جسد اورا معدوم کرده است.

۶. احمد ساعدی (مرمزی) فرزند کریم ۲۳ ساله متاهل ، شغل راننده، که از زمان دستگیری تا تا این مدت مفقود الاثر می‌باشد – خانواده او هم اظهار می‌دارند که تا کنون نتوانسته‌اند هیچگونه خبر و یا اثری از او بدست آورند و احتمال می‌دهند که او هم مانند دوستان دیگرش در زیر شکنجه کشته شده و حکومت بدلیل وجود شواهد شکنجه جسد اورا معدوم و یا مخفی کرده است.

۷. صالح عامری (احمد جزایری)، ۷۶ ساله ، رهبر سابق جبهه آزادیبخش است که بعد از پیروزی انقلاب بهمن (۱۹۷۹) این جبهه منحل شده و آقای عامری قریب ۳۰ سال است که فعالیت سیاسی را بکلی کنار گذاشته است و صرفاً در اجتماعات فرهنگی و دینی ظاهر می‌شد. وی از جمله دستگیر شدگان عید فطر در حمیدیه است که بنا به اظهارات خانواده او- وی هم اکنون شدیداً تحت شکنجه میباشد و با وجود کهولت سن احتمال دارد در اثر شکنجه کشته شود.

۸. ولید نیسی، ۵۰ ساله متاًهل دارای ۵ فرزند ساکن اهواز، از کارکنان موسسه ادبی-فرهنگی اشراق در اهوازه که از زمان دستگیری در سه ماه گذشته تا کنون مفقود االمکان است– خانواده او هم اظهار میدارند که تا کنون نتوانسته‌اند هیچگونه خبر و یا اثری از او بدست آورند. ایشان همراه با حدود ۵۰ نفر در شهریور-مهر ماه گذشته و صرفاً بدلیل کار در موسسه مطبوعاتی اشراق دستگری شده است.

از دستگیر شدگان عید فطر حمیدیه و اهواز تا کنون فقط عادل چلداوی آزاد شده است.

ما از کلیه آزادیخواهان و مدافعان حقوق بشر ایران و جهان تقا ضا می کنیم، همانطوری که شکنجه و کشتن زهرا کاظمی، پوینده و دیگر قربانیان قتل زیر شکنجه را توسط جمهوری اسلامی مفتضح کردند و به سمع جهان رسانیدند، نگذارند شکنجه و کشتار عرب های خوزستان و دیگر مردم بی دفاع استان‌ها و شهرستان‌های خارج از مرکز- با استفاده از عدم حضور رسانه‌های داخلی و خارجی – و عدم حساسیت بعضی جناح‌های آپوزیسیون درون و برون حکومت، به اغماض و فراموشی سپرده شود- و نگذارند که رژیم از این فاجعه آفرینی و نقض فاحش حقوق بشر بی‌مسئولیت و از معرکه قصر در برود.

سازمان حقوق بشر اهواز

تجزيه طلب کيست؟

arabirani — Mon, 24 Dec 2007 17:14:18 GMT


	آنها که مملکت را به "خودی" و"غير خودی" تجزيه کرده اند يوسف عزيزی بنی طرف

يك سايت افراطی (رجانيوز) كه پيشتر نيز عليه نگارنده اين سطور مطالب بی پايه ای را منتشر كرده بود، بار ديگر و در ادامه همان ادبيات بی مايه، تهمت هايی به من زده است. البته اين سايت برای فرار از مسووليت های اخلاقی و قانونی كار خود، همه جا از صاحب اين قلم به نام " يوسف.ع" ياد كرده است. اما از همه بدتر، در كنار اين گزارش، عكسی از نگارنده چاپ كرده و بخشی از آن را سياه كرده است. اين شيوه را می توان "سياه نمايی تصويری" ناميد كه در واقع جزيی از سياه نمايی عام است.

من درواقع نمی خواستم جواب اين تازه به دوران رسيده ها را بدهم اما برای روشن كردن اذهان برخی از هموطنانم كه ممكن است از اين دروغ پراكنی ها متاثر شوند اين مطالب را می نويسم. از آن جا كه گردانندگان اين سايت، بار قبل از چاپ پاسخم سرباز زده بودند، اين بار نسخه ای برايشان نفرستادم .

پيش از هر سخنی لازم است بگويم من پس از برگزاری نشستی كه در تاريخ 24/ 9/ 86 (15/11/07) "برای دفاع از آزادی بيان و آقای عمادالدين باقی" در انجمن صنفی روزنامه نگاران برگزار شد، مقاله ای به زبان عربی در روزنامه اينترنتی ايلاف نوشتم. نام مقاله ام "جبهه ای وسيع در ساختمانی كوچك" بود. در آن نشست طيف ها

و شخصيات های فرهنگی و سياسی وقومی متنوعی شركت داشتند. از چپ چپ تا راست راست. به برخی از آنان كه در خاطرم مانده است اشاره می كنم: محمد علی عمويی، فريبرز رييس دانا، عليرضا جباری، ابراهيم يزدی، عزت الله سحابی، معين فر، هاشم آغاجری، محمد ملكی، صدر حاج سيد جوادی، خشايار ديهيمی، بابك احمدی، عليرضا رجايی، احمد زيد آبادی، رجبعلی مزروعی، عبدالله مومنی، محسن كديور، صالح نيكبخت، محمد شريف، محمد سيف زاده، عبدالفتاح سلطانی، حسن عباسيان (رييس جمعيت عرب های خوزستانی مقيم تهران) و بهرام ولدبيگی ( سردبير هفته نامه توقيف شده كردی – فارسی آشتی) و همسر آقای باقی و دخترشان و محمد قوچانی دامادشان.

من به هرحال برای ادای احترام به انسانی كه در دفاع از حقوق شهروندان زندانی ايرانی سر از پا نمی شناخت، در آن نشست شركت كردم. زيرا فكر می كنم كه ايشان بر خلاف ديگر مدعيان حقوق بشر، ايرانيان را نه بر اساس قوميت و زبان و دوری و نزديكی شان به پايتخت بلكه براساس ميزان مظلوميتشان مورد توجه قرار می داد.

از اين رو كوشش برای آزادی عمادالدين باقی در يك معنا، كوشش برای همبستگی ملی است كه وی نماد آن بود.

گردانندگان اين سايت تندرو از همان ابتدای "گزارش" شان از من به عنوان " يكی از طرفداران تجزيه خوزستان" نام برده اند و البته اين عنوان همواره توسط افراطيون درمورد اغلب هموطنان برابری طلب غير فارسمان به كار رفته است.

در اين زمينه به ياد مقاله ای می افتم كه دوستم، روانشاد بهاء الدين ادب - نماينده پيشين سنندج – چند سال پيش و در گرماگرم درخواست نمايندگان كردستان برای اجرای اصل 15 و 19 قانون اساسی در يكی از روزنامه های كشور نوشتند. در آن هنگام همفكران گردانندگان اين سايت، تهمت تجزيه طلبی را به ايشان و ديگر نمايندگان عضو فراكسيون كرد مجلس ششم وارد كرده بودند. مهندس ادب در آن پاسخنامه، به همه مقدسات سوگند خورده بود كه " آقايان ما تجزيه طلب نيستيم". اما من اينان را به 24 كتاب وصدها مقاله فرهنگی، سياسی وادبی رجوع می دهم كه طی سی سال گذشته به زبان های فارسی و عربی نوشته يا ترجمه كرده ام. اگر اين بهتان زنان حرفه ای يك واژه – و دقيقا يك واژه – را به من نشان دهند كه ادعايشان را ثابت كند من حرف آنان را باور خواهم كرد. من دقيقا می دانم كه اين تهمت زدن ها برای تفرقه افكنی بين شخصيت های فرهنگی، اجتماعی و سياسی كشورمان انجام می شود. درست همان گونه كه عده ای را كه می دانند نمی توانند با تهمت "تجزيه طلبی" بترسانند برای آنان از تهمت "براندازی" بهره می گيرند. به هرحال اينان با توجه به روانشناسی مردم ايران نسبت به واژه تجزيه طلبی - كه به هرحال احساسات ملی را بر می انگيزد – می كوشند بخشی از فرزندان اين ملت را نسبت به بخشی ديگر بدبين سازند و آنان را از يكديگر جداسازند. واين در حالی صورت می گيرد كه كشورمان در معرض تهديدهای گوناگون قرار دارد. گرچه می دانم روشنفكران آگاه اين مرز و بوم اين شگرد را فهميده اند ولی با آگاه ساختن ديگران، می توان اين حربه تفرقه افكن را بيش از بيش بی اثر كرد. والبته فرزانگان می دانند كه سياست های سركوبگرانه و تندروانه چه كسانی در اين مملكت راه را برای تجزيه طلبان باز می كند.

اين سايت افراطی در ادامه "گزارش" خود چنين نوشته است: "يوسف.ع.. در جريان بمب گذاريهای اهواز که به کشته شدن شهروندان خوزستانی انجاميد، احضار و بازداشت شده بود".

اين البته بخشی از دروغ هايی است كه اين سايت سرهم بندی كرده است، زيرا وقتی من در پنجم ارديبهشت 84 به خاطر انتقاد از برخورد با تظاهرات مسالمت آميز عرب های اهواز دستگير شدم، نه انفجاری در كار بود ونه مسايلی از اين قبيل.

سايت يادشده در جايی ديگر می نويسد:" يوسف.ع در روزهای آغازين انقلاب بارها در جمع جوانان طرفدار خلق عرب خوزستان خواستار خود مختاری اعرب شده بود ويكی از عوامل اصلی آغاز غائله خلق عرب در طول سال های 58 و 59 محسوب می شود؛ غائله ای كه بهانه صدام برای آغاز جنگ تحميلی بود".

من به عنوان يك نويسنده و پژوهشگر درباره خلق های ايران و از جمله مردم عرب خوزستان پژوهش هايی داشته ام . اما اين كوشش ها اساسا در عرصه های پژوهشی و تاليفی و سخنرانی و به شكل مسالمت آميز بوده است.

گردانندگان پرونده ساز اين سايت به اين ترتيب احتمالا قصد داشته اند برخلاف آخرين قطعنامه شورای امنيت سازمان ملل كه صدام حسين را به عنوان آغازگر جنگ عراق عليه ايران معرفی كرده بود، پای مرا به اين موضوع بكشانند.

اينان حتا آمادگی شنيدن اظهار نظری جز ديدگاه های خود درباره فضای سياسی ايران را ندارند واز اين رو نسبت به نگرانی نگارنده نسبت به فضای سياسی و فرهنگی كشور واكنش نشان داده و آن را تيتر كرده اند.

*************************

متن گزارش سايت رجا نيوز:

آيا دولت منافذ ما را خواهد بست؟!

يكی از طرفداران تجزيه خوزستان، در مقاله ای با اشاره به برگزاری نشست انجمن صنفی روزنامه نگاران در حمايت از يك متهم، اعمال آزادی از سوی دولت برای برگزاری تجمعات اينچنينی را نوعی سوپاپ اطمينان دانست و ابراز عقيده كرد: معلوم نيست اين منافذ برای ما باز می ماند يا در اثر تشديد فشارهای داخلی و خارجی، اين منافذ كوچك ما را نيز خواهند بست؟!

به گزارش رجانيوز، "يوسف.ع" كه در جريان بمب گذاريهای اهواز که به کشته شدن شهروندان خوزستانی انجاميد، احضار و بازداشت شده بود، در مقاله ای در پايگاه اينترنتی ايلاف نوشت: فعالان جامعه مدنی ايران همواره به دنبال پناهگاهی هستند تا رهبرانشان در آن تجمع و عقايد انتقادی خود را درباره دولت اعلام كنند.

وی در اين يادداشت با اشاره به اينکه روز پنج شنبه گذشته نيز در همين راستا 54 تن از فعالان سياسی و مطبوعاتی در ساختمان اتحاديه روزنامه نگاران به بهانه گراميداشت عمادالدين باقی تجمع کرده بودند، يادآور شد: بازداشت باقی دستاويز لازم را برای اين تجمع آماده كرده بود.

اين پايگاه خبری عرب‌‏زبان با اشاره به اظهارات هاشم آغاجری در اين نشست عليه دولت درخصوص آنچه وی افزايش شكاف اجتماعی، ملی، دينی، مذهبی و جنسيتی می خواند و از اين رو شرايط فعلی ايران را با زمان شاه سلطان حسين صفوی که به دست افغانها منقرض شد مقايسه نمود، از سخنان وی درخصوص تأکيد بر استقلال قضايی در پاکستان و مقايسه آن با ايران خبر داد.

سايت خبری ايلاف که به مواضع ضدايرانی شهرت دارد و مرکز آن در لندن است، درادامه اين گزارش به جزئياتی از نحوه تجمع در اين محل و افرادی كه در آن حضور داشتند، همچون اظهارات ابراهيم يزدی در انتقاد از سخنان احمدی نژاد درخصوص آزادی مطلق، اظهارات حسن عباسيان درخصوص بازداشت عمادالدين باقی و سخنان رئيس دانا درخصوص مسائل كارگران و بازداشت آنها و اظهارات عبدالله مومنی درباره حقوق بشر اشاره كرد.

در اين گزارش همچنين به حضور عبدالله نوری، رجب مزروعی، عيسى سحرخيز، محمد قوچانی، عبدالله مؤمنی، محسن كديور، احمد زيدآبادی، فريبرز رئيس دانا و صالح نيكبخت و برخی چهره های قومی اشاره شده است.

ايلاف که سايتی سعودی است، بدون اشاره به آزادی های گسترده ايران و محدوديتهای سياسی کم نظير عربستان سعودی، برگزاری چنين اجتماعی را به معنای آن دانست كه حكومت با وجود مقابله شديد با گروههای سياسی نمی خواهد همه منافذ را ببندد و از تجربه حكومت شاه و رژيم صدام در عراق استفاده می كند!

نويسنده اين گزارش که خود در آن جمع حاضر بوده است می افزايد: به نظر می رسد حكومت از تجمع محدودی كه رسانه های خارجی آن را پوشش ندهند، هراسی ندارد و برعكس به نظر می رسد كه مانع از اين تجمعات نمی شود تا سوپاپ اطمينانی وجود داشته باشد.

"يوسف.ع" در روزهای آغازين انقلاب بارها در جمع جوانان طرفدار خلق عرب خواستار خودمختارى اعراب شده بود و يکی از عوامل اصلی آغاز غائله خلق عرب در طول سال های 58 و 59 محسوب می شود؛ غائله ای که بهانه صدام برای آغاز جنگ تحميلی بود. وی در حال حاضر آزادانه برای رسانه های ضد ايرانی قلم می زند.

وی در انتهای اين نوشته ابراز عقيده کرده است: معلوم نيست كه آيا اين منافذ باز خواهند ماند يا دولت در صورت تشديد فشارهای خارجی و داخلی اين منافذ كوچك را نيز خواهد بست؟

بيانه كنگره ملیتهای ایران فدرال

arabirani — Wed, 19 Sep 2007 19:33:20 GMT

اعدامهای اخیر اهواز واحتمال اجرای اعدامهای دیگر

کنگره ملیتهای ایران فدرال ضمن محکومیت این اعدامهای جنایتکارانه علیه فرزندان ملت عرب اهواز از کلیه سازمانهای حقوق بشر بین المللی ومحلی می خواهد که به مسوولیتهای خود در این رابطه عمل کرده از رژیم ایران بخواهد اعدامهای ستمگرانه علیه کلیه فرزندان ملیتهای تحت ستم در ایران را متوقف سازد .

رژيم حاكم در ايران در ساعت 5 بامداد روز سه شنبه 11 سبتامبر 3 نفر ديگر از جوانان عرب اهوازي را در زندان كارون اهواز به چوبه هاي دار سپرد اين اقدام جنايتكارانه ثابت كرد كه حاكميت ظلم وجور از دهن كجي به درخواستهاي مكرر سازمانهاي بين اللمللي مانند سازمان حقوق بشر وهيومن رايتس واتچ وپارلمان اروپا و48 نفر از اعضاي مجلس عموم بريطانيا وسازمان ملل بدون نماينده ونيز سازمان دفاع از زندانيان برياست عمادالدين باقي ابايي ندارد .

وعلى رغم اين موضع سرسختانه رژيم ايران سازمان ملل بدون نماينده (UNPO) پیامی برای دکتر خاویر سولانا دبیر کل اتحادیه اروپا وپیر دی بویسیو نایب رییس شورای اتحادیه اروپا وآقای رابرت کوپر دبیرکل روابط اقتصادی خارجی وامور سیاسی ونظامی اتحادیه از آنان خواست تا از رژیم ایران بخواهند حکمهای اعدام احتمالی علیه 7 نفر دیگر از فعالان عرب اهوازی را فورا متوقف ساخته ومسوولیت رژیم جهت تشکیل محاکمات علنی وعادلانه وآزاد مطابق با استانداردهای بین المللی برای کلیه فعالان عرب اهوازی را که در بند می باشند گوشزد کنند .

شایان ذکر است که یکی از اعدام شدندگان بنام عبد الرضا نواصري می باشد وی درسال 2000 به دنبال تظاهرات عليه طرح نيشكر كارون كه به موجب أن زمينهاي كشاورزان عرب مصادره شده بود دستگير گردید وبه 50 سال زندان محكوم شد ولي بعدا چون يكي از برادرهايش در جبهه جنگ عليه عراق جان سپرده بود حكم او را به 35 سال تخفيف دادند ووی را جهت گذراندن محكوميت به طبس تعبيد كردند اما هنگاميكه برادر ديگر او يعني مهدي نواصري 20 ساله را در سال 2006 در ملا عام اعدام كردند عبد الرضا نواصري را نيز از طبس به أهواز منتقل كرده واو را كه طي اين مدت در زندان بوده به تهمت دست داشتن در انفجار تأسيسات نفتي باعدام محكوم كردند وپيش از اين سارا ليا ويستون مدير بخش خاورميانه وشمال آفريقاي هيومن واچ در رابطة با حكم اعدام عبدالرضا نواصري گفته بود كه "از معجزات دستگاه قضايي جمهوري اسلامي اين است كه مي تواند كساني را كه در نزدرژیم زنداني هستند به تهمت دست داشتن در انفجارات خارج از زندان محاكمة ومحكوم به اعدام كنند .

و دو اعدامی ديگر يعني جعفر سواري ومحمد علي سواري که هر دو برادر هستند يكي از آنان دبير زبان انگليسي است محمد علي سواري متأهل بوده و پنج فرزند دارد وهمگی اعدام شدگان دست داشتن در انفجارها را منکر شده وانگشت اتهام را به سوی شخصی نشانه رفته اند که هم اکنون آزادانه به زندگی خود در اهواز ادامه می دهد بدون اینکه کسی متعرض وی شود . از نظر آگاهان متهم اصلی همین شخص می باشد واین مساله حادثه انفجارها ودستهایی که در ورای آن قرار دارد را زیر سوال می برد.

لازم بیادآوریست که محاكمات عربهاي اهوازي ازنظر سازمانهای حقوق بشر غير عادلانه بشمار می رود زيرا چگونه مي توان در رابطه با پرونده هاي چند هزار صفحه اي فقط طي دوساعت در پشت درهاي بسته وبدون حضور شهود ویا حضور هیئت منصفه حكم اعدام چندين نفر را صادر كرد وهنگامیکه وکلای متهمین به روند بازرسی ومحاکمه اعتراض کردند ضمن احضار آنان به دادستانی اهواز به تهمت در معرض خطر قرار دادن امنیت رژیم از آنان بازجویی بعمل آمد .

با اعدام ظالمانه اين سه نفر در شهر اهواز، شمار افرادی که تا كنون رسما به اتهام دست داشتن در بمبگذاریهای دو سال پیش در این شهر به دار آویخته شده اند به پانزده نفر رسید، و از سوي ديگر موسی پیریایی، دادستان رژيم در اهواز اعلام کرده که حکم سه اعدامی اخیر طی هفته جاری اجرا شده و شمار دیگری از افرادی که در ارتباط با بمبگذاریهای اهواز محکوم شده اند نیز در نوبت اعدام قرار دارند.

عمادالدين باقی، رئيس انجمن دفاع از حقوق زندانيان نیز می گويد که بر اساس شهادت افراد قابل اعتماد، برخی از محکومان پرونده، ارتباطی با هيچ یک از انفجارهایی که در اهواز رخ داد ندارند.

بنابر نامه ای که او پس از صدور حکم اعدام برای محکوم شدگان به رئيس قوه قضائيه و وزير اطلاعات ايران نوشت، برخی از محکومان در سنين هيجده تا بيست سالگی قرار دارند، دارای تحصيلات ابتدايی و شغل کارگری اند که تعدادی از آنها توسط فردی اغوا شده ‌اند که با تحويل بمبهای صوتی و وسوسه و تحريک و تشويق خواستار اقدام به انفجار توسط آنها شده است و تعدادی ديگر هم اساساً در جريان موضوع نبوده اند و پس از دريافت مواد منفجره از انجام عمل منصرف شده و مواد را در جای ديگری رها يا پنهان کرده ‌اند.

حزب همبستگی دمکراتیک آهواز عضو کنگره ملیتهای ایران فدرال بر این باور است که رژيم با فعالان جنبش مدني عرب در ايران بعنوان گروگان رفتار كرده هراز چندي تعدادي از آنان را بمنظور گسترش ترس ورعب جهت جلوگيري از هرگونه عصيان مدني بدار مي آويزد و پانزده تن از آنان تاکنون در پنج نوبت اعدام شده اند.و وکلای محکومان پرونده بمبگذاریهای اهواز می گویند که آنان نقش عمده ای در بمبگذاریها نداشته اند و خواهان تجدیدنظر در حکم صادره علیه آنان هستند .

کنگره ملیتهای ایران فدرال

14 سپتامبر 2007

مصدر:

http://www.alahwaz.info/main/index.php?option=com_content&task=view&id=2505&Itemid=40

آریایی, واژه ای موهوم, نژادی ساختگی, سیاستی استعماری!!

arabirani — Tue, 11 Sep 2007 15:54:18 GMT

(واحید قاراباغلی)

vahidqarabagli@gmail.com

اشاره :

یکی از بزرگترین علل مرگ و بدبختی در جهان عصرما, پدیده ای بنام نژاد پرستی یا راسیالیزم بوده که با آنکه مردم به عواقب شوم آن آگاهند هنوز از میان نرفته و یکی از مسایل حیاتی زمان ما را تشکیل می دهد. در این نوشته این پدیده را از اواخر قرن نوزده بررسی کرده و همچنین به ناسیونالیسم افراطی پارسی آریایی که هدیه غربیان به رضاخان بود می پردازیم...

ناسیونالیسم و نژاد گرایی:

با آغاز موج فتوحات استعماری اروپاییان در قرن 19 میلادی مسئله نژاد گرایی وسیله ای برای توجیه تسلط و استثمار بود. در واقعه قصد اصلی نژاد گرایان تلقین و اثبات این مسئله بود و است که "نژادهای بشری دارای استعدادها و توانایی های ذهنی و اجتماعی گوناگون و نابرابری هستند. برخی از نژادها از نظر زیستی ضعیف تر از سایر نژادها می باشند و توانایی تشکیل و حفظ جوامع متمدن و متجدد را در سطح عالی ندارند, و تنها نژادهای برترند که توانایی و لیاقت حکومت کردن را در جهت خیر و صلاح عمومی و پیشبرد تمدن را دارند. نژادهای ضعیف تر از انجام این کار عاجزند."

غربی ها با لباس علمی پوشاندن به این نظریه واهی این امکان را برای استعمارگران فراهم کردند تا اقدامات وحشیانه خود در قتل و غارت مردم مستعمرات را توجیه نمایند.

هدف از این کار استعمار فرهنگی, اولا" : متزلزل کردن هویت ملت های مستعمرات بود تا بتوانند براساس سلب هویت, غارت و چپاول و سایر برنامه های استعماری خود را آسانتر انجام دهند. استعمارگران با استفاده از دیالوگ سوردل, که می گوید « بچه زمانی که از سوی مادرش رانده و تحقیر می شود, برای فرار از وضعیت موجود به خود مادر پناه می برد». به تحریف و تحقیر و نابود کردن فرهنگ, زبان, آداب و رسوم و تاریخ, در یک کلام موجودیت مردمان مستعمرات را ضمن تلاش برای بی ریشه و بی هویت کردن(خالی شدن از فرهنگ خود) آنها که منجر به از خود بیگانگی و یا الینه شدن می گردید می پرداختند.آنها فرهنگ و ارزش های منحط خود را بر مردم مستعمرات تحمیل می کردند و می کنند تا تسلط به آنان آسان گردد. نظریه " نژاد موهوم آریایی" نیز اقدامی در این راستا می باشد.

ریشه های نظریه واهی و افسانه ای نژاد آریایی:

نژاد آریایی, نژادی صرفا" افسانه ای است که بیشتر برای توجیه یک تسلط یا استثمار به کار رفته است. تمام این کوشش دلخراش در ابتدا یک تلاش هویت سازانه از سوی دانشگاه های اروپا بود.آنها تلاش می کردند تا دیرینه خود را به مرکزی غنی تر و متمدن تر وصل کنند, از آنجاکه مشرق زمین به واقع هم " گهواره تمدن" و هم مهد اخلاق و سازش و فرهنگ بوده است, تئوری پردازان نژادی درغرب به منظور تدارک پیشینه درخشان برای خویش ناگزیر چشم به شرق به ویژه سرزمین وسیع و غنی (هندوستان) دوختند.

نخستین بار زبان شناسی به نام " سر ویلیام جونز انگلیسی" به سال 1786, زبان های سانسکریت, لاتین و یونانی را از یک ریشه دانست, اما آن ریشه را مفقود شده نامید, و عنوان آریایی را به این زبانها داد.

بنابراین تحقیقات بعدی زبانشناسان از قبیل فردریک شلگل, تامس یانگ, راسموس راسک, یوهان دولونگ, ماکس مولر و...با توجه به اینکه تئوری های نژاد پرستانه رایج زمانشان بود کوشیدند تا نشان دهند که میان زبانهای آسیایی و بیشتر زبانهایی که در اروپا به آن تکلم می شود تشابه لغوی موجود است و برای نامگذاری این گروه زبانی, به آنها عنوان خانواده زبانهای" آریایی یا هند و اروپایی یا هند و ژرمنی " دادند.

تاسیتیوس در کتاب خود بنام De Germania که در اواخر قرن اول نوشته, صفات مشترکی برای قبایل ژرمن قایل شده که دو هزار سال بعد نژاد پرستان به آنها اشاره کرده اند. مولر زبانشناس ژرمن معتقد بود که نژاد آریا با مردمی که به یکی از شاخه های زبان آریا(هند و اروپایی) سخن می گفتند قرابت دارد. ولی این عقیده در تحقیقات بعدی مولر بی اعتبار شد و خود مولر در این بی اعتباری سهم عمده یی داشت.در سال ماکس مولر1888 در پی تحقیقات جدید زبان شناسی و نژاد شناسی پرتو تازه ای به این تلاش تاباند و اعلام کرد که آریایی چیزی نیست جز اصطلاحی زبان شناسی و اساسا" نمی توان سخن گویان اصلی به زبان آریایی را شناخت و یا خاستگاه اصلی آریاییان را شناخت.از آن زمان تا دو دهه پیش که سرانجام بی حاصلی و نازائی این تلاش بر متعصب ترین پیروان آن نیز آشکار شد زبانشناسان و مردم شناسانی که مامور صورت بندی این قضیه بوده اند, دمی از پژوهش درباره زبان و نژاد هند و اروپایی و اثبات یا رد نظریه خاستگاه یکسان هندیان و اروپائیان نیاسودند, و خواستند در این مباحث شرکت جویند. شعله های نژادپرستی در قالب ظاهرا" علمی در اروپا و دانشگاهها رواج یافت. تئوری های نژاد پرستان از اواسط قرن نوزده که تعدادشان رو به ازدیاد میرفت, تدوین شده است.

یکی دیگر از پیروان سر سخت این مکتب " کنت دو گوبینو" فرانسوی بود که کتابش تحت عنوان " مقالاتی در بیان اختلافات نژادها" در سال 1853 انتشار یافت. گوبینو بشریت را در سه نژاد قرار میداد. 1) سفید یا آریا 2) زرد 3) سیاه به اعتبار وی این نژادها نه تنها فطرتا" با هم اختلاف دارند بلکه ذاتا" نامتساوی هستند. نژاد آریاها از زردها بالاتر است و سیاه از هردو اینها پایین تر است و چون تمدن را از اختلاط نژادهای مختلف می دانست بدبینانه به این نتیجه رسید که فرهنگ بشری پس از مدت های دراز رو به سقوط و اضمحلال می رود, کوشش برای حفظ یک نژاد خالص کاری بیهوده است و باید سعی کرد تعدادی از آریاها را خالص و خون آنها را پاک نگه داشت. در سالهای بعد از انتشار این مقالات توجه عده زیادی به این جلب شد و در واقع اساس عقاید نژاد پرستان را تشکیل داد.در سال 1859 چارلز داروین, زیست شناس انگلیسی کتاب خود را تحت عنوان " بنیاد انواع و انتخاب طبیعی و ابقای نژادهای برتر در تنازع بقا" منتشر کرد که به همین اندازه اهمیت داشت برای نژاد پرستان که بنیاد انواع را همچون کتابی مقدس گرامی می داشتند و از نظریه باقی ماندن بهترین ها برای اثبات برتری نژاد سفید و تحقیر نژادهای رنگین استفاده می کردند برای آنکه حقانیت و اعتبار فرضیات نژاد پرستی را ثابت کنند از مدارک علمی استفاده می کردند و تئوری های مختلفی را برای نشان دادن تفاوت های بی پایه نژادها عنوان می داشتند.محققانی چون " واگر دلاپوژ" و " آمون" فرانسوی تلاش کردند تا از علم آمار برای اندازه گیری جمجمه های انسانها مدد بگیرند, و شکل جمجمه را معیار قرار دادند. انسان را به سه دسته دراز ( دولیکو سفال), میانه سر( مزو سفال), کوتاه سر ( براکیو سفال) تقسیم کردند. و هر گروه را واجد صفاتی خاص می دانستند, دولیکو سفال ها را آریا و براکیو سفال ها را پست ترین نژادها می دانستند. تعدادی از انسان شناس های برجسته, سالهای متمادی زحمات فراوان متحمل شده و جمجمه های گورستان های مختلف را اندازه گیری کردند. معدودی از آنها متوجه بودند که کار بیهوده یی می کنند ولی این قضیه روشن نبود تا هنگامیکه " فرانتس یواس آمریکائی" نشان داد که اندازه جمجمه فرزندان مهاجرین آمریکایی با اندازه جمجمه پدران آنها تفاوت دارد و ضمنا" نشان داده شد که در تمام نژادها سه نوع جمجمه فوق الذکر مشاهده میشود, بعبارت بهتر چنین طبقه بندی بی ارزش بود به این ترتیب تمام معیارهای بدنی که برای دسته بندی نژادها اتخاذ می شد نظیر رنگ, پوست, خصوصیات جمجمه, شکل موها و قد گمراه کننده بودند. " ادواردو گوبینو" در کتاب خود بنام " تحقیق درباره نابرابری های نژادی بشر" این موضوع را عمیقا" تشریع کرده و مسئله برتری نژاد آریایی را به طرز زمان سوفسطایی پیش کشیده است. دلایل " ادواردو گوبینو" راجع به برتری نژاد آریایی حول مساله خدمات نسبی آنان به فرهنگ و تمدن بشر دور می زند. او با توسل به افسانه نژاد آریایی و برتری این نژاد خیالی, نابرابری اجتماعی میان طبقه اشراف با سایر طبقات جامعه را در درون هر یک از ملتها, بویژه فرانسه توجیه می نماید و در کتاب خود می نویسد:"میان اشراف و مردم عادی اختلاف نژادی وجود دارد. اشراف اروپایی همه از نژاد آریایی یعنی نژادی که برحسب طبیعت برتر, مسلط و تمدن ساز است منشعب می شوند بنابراین حق حکمرانی و استفاده از امتیازات (نامشروع) را دارند, ازاین ایده ها می توان سر نخ علت ابداع افسانه آریا را کشف کرد. " هوستون استوارت چمبرلن(1855-1927) یکی دیگر از پایه گزاران تفکر آریایی در کتاب خود تحت عنوان " پایه های قرن بیستم" در سال 1899 با استفاده از افسانه آریایی, به مدح آلمانی ها پرداخت و بر خلاف " گوبینو" که آریایی ها را معادل طبق اشراف می دانست!, او آنها را با ملت آلمان یکی گرفت و کوشید نشان دهد که همه نوابغ بشری از آلمان بوده اند.

حال به مباحث فراوانی که بر سر اصل نژاد آریا وجود دارد توجه کنید:

انسان شناس ها خود نظر مشخصی درباره این موضوع ندارند. بعد از سالها فرضیه هایی نیز راجع به سرزمین ابتدایی آریاییان ارایه شد که هرکس به دفاع از یکی برخاست که سرزمین آریایی را ناحیه های بالتیک, آلمان, روسیه, هند, ایران, دریای سیاه, میان دانوب و خزر, همینطور بین خزر و اورال, وحتی آفریقایی شمالی و...می دانستند. و تازه عده یی نیز هیچگونه نظر خاصی نداشتند. علاوه بر آن هیچ معلوم نبود کدام دانشمند موثق تر است و اصطلاحاتی که هر کدام بکار می برد خاص خودش بود. این تناقضات کافی است که پوچی نظریه را بنمایاند. بطور خلاصه باید گفت که چون صفات نژاد آریا را نمی شد بر معیارهای منطقی تفسیر نمود, این تقسیم بندی هرگز صورت جدی نگرفت و حتی دانشمندانی که می کوشیدند در این مباحث شرکت جویند و به خیال خود راه حلی بیابند, جز بوجود آوردن مشتی نظرات بیهوده و یاوه, طرفی نبستند. در حقیقت هم مهم نبود که درست می گفتند یا خیر, افسانه معمولا" مهم تر از واقعیت است و تئوریسین های نژادپرستی در واقع افسانه پردازانی بودند که برای مستمعین خود قصه می گفتند. علم کاذب آنان بخوبی تمایلات نهفته شخصیت انسانی را آشکار می سازد. به این ترتیب بود که نژاد پرستی یکی از اجزا ناسیونالیزم و امپریالیزمی بود که در نیمه دوم قرن 19 میلادی که اوج سیاستهای استعماری بود به صورت نهضت های پان در آمد و نظریه " نژاد آریایی" و برتری این نژاد در صدر سیاستهای بعضی از حکام جاه طلب قرار گرفت و در نهایت دستاویزی برای یک جنگ تمام عیار بر علیه " اقوام به اصطلاح غیر آریایی" شد. بهایی که سرانجام مردم جهان بر این توهم نژاد پرستانه عقب افتاده پرداختند, فاجعه بشری جنگ جهانی دوم که بر اساس تئوری ( باور به تمدن برتر هند و اروپایی نژاد برتر آریایی) شکل گرفت, بعد از آن جنگ بود که پیشروترین محققین اروپا و جهان به این تئوری نژاد پرستانه پشت کردند.

در قرن بیستم بعد از تجزیه عثمانی, کشورهای زیادی با انگیزه ناسیونالیستی در اروپای شرقی, خاورمیانه و شمال آفریقا از عثمانی جدا شد و کشورهای جداگانه تشکیل دادند. استعمارپیر انگلیس که بیش از سیصد سال قبل برای براندازی عثمانی کوشش می کرد, از نیروی ناسیونالیستی یعنی از دشمنی تورک, عرب, کرد با یکدیگر برای منفعت جنگی, اقتصادی و در یک کلام استعماری خود استفاده می کرد و برای تسلط به مناطق پان ایرانیسم, پان عربیسم را به شدت تقویت کرد و مرزهای مصنوعی بر این مناطق تحمیل کرد. در سال 1935 کابینه رایش سوم جلسه ای تشکیل داد و اعلامیه مخصوص صادر کرد که بموجب آن ایرانیان را از نژاد آریایی خالص معرفی نمود و اصولا" نازیها برای تکمیل دوستی و مودت بین دو کشور از افسانه(آریا) استفاده فراوان کردند.

آریایی پارسی:

با کنار رفتن قاجاریه آخرین حکومت تورک در ایران رژیم نژاد پرست پهلوی با نقاب " وحدت ملی" در اصل برای خدمت به اربابان خارجی خود تمرکزگرایی (سانترالیسم) افراطی و یکسان سازی اجباری هویتی, فرهنگی کشور کثیرالملله ایران را در دستور کار خود قرار داد. نژاد آریایی پس از به قدرت رسیدن رضا شاه به ادبیات سیاسی ایران وارد شد. این نژاد را غربیان به ایران معرفی کردند, غربیان برای حفظ ملل تحت سلطه خود به آنان تلقین می کردند که دوران افتخارات آنها در گذشته قرار دارد و ایران یکی از این ملل محکوم و تحت سلطه بود.روشنفکران از تمدن غرب, نژاد پرستی را به ارمغان آوردند و مروج افکار آریائیسم شدند و دول غربی نیزآنان را یاری نمودند. کتاب سردیس رایت (انگلیسی ها در ایران) که در اواخر دوره قاجار نوشته شده است, یکی از اسناد گویایی است که منظور سیاسی انگلیسی ها را در این بازی " باستان گرایی" در ایران آشکار می سازد. در ایران آن روزگار, برآورده نشدن آرمان های انقلاب مشروطیت و سرخوردگی مردم, جامعه را با خلا تئوریکی روبرو کرده بود و این دوران مصادف با اوج گیری فاشیسم اروپایی بود. از این جهت شکل گیری تعریف و هویت ملی ایرانیان براساس اساطیر شاهنامه, برتری نژاد موهوم آریایی و زبان فارسی, محصول جنگ اول تا دوم بود. واقعیت اینکه هیاهوی باستان پرستی (آریایی) در عوض غارت منابع ملی ایران, به ایران پرداخت گردید.

کتاب تاریخ ایران نوشته "جان ملکم" سفیر انگلیس و فرمانروایی هندوستان در زمان فتحعلیشاه را می توان اثر بنیادی در زمینه ایران باستان و نژاد آریایی ایرانی!! موضعی تاییدآمیز دارد و در مدعی نابودی تمدن و فرهنگ ایرانی بدست اعراب است. از اینرو استراتژی و سیاست دوره پهلوی در ایران عبارت بود از ملی گرائی قومی متکی به زبان یعنی" پان فارسیسم" بود. بنا به شرایط دوران حکومت رضا شاه این نژاد به همراه زبان فارسی مبنای تفکرات پان ایرانیسم و پان فارسیسم گردید. بطوریکه سیاست استعماری حاکم بر افکار شوونیستی خاندان پهلوی بود که از بدو به قدرت رسیدن در ایران نغمه برتریت طلبی و تمامیت خواهی باستانگرایی کذایی قومی خاص- نژاد پرستی من در آوردی آریایی بر گرفته از استعمار غرب – عرب ستیزی- تورک ستیزی و اسلام ستیزی را برایمان به ارمغان آوردند.

نخستین تشکل پان فارسیسم " هئیت میهن پرستان برلین" بود که در مجله " کاوه" (1916-1924) افکار ملی گرایی نژادی – زبانی را منعکس می کرد. افرادی چون محمد علی فروغی, علامه محمد قزوینی, جمالزاده و...با ان همکاری داشتند. سید حسن تقی زاده در خاطرات خود به تامین مالی مجله کاوه از سوی آلمانی ها اشاره دارد, در دوران حاکمیت نازیها مطبوعات رایگان آریا پرستانه به ایران ارسال می شد و برخی نویسندگان و تاریخ سازان با الهام از آنها, به ابداع تاریخی با شکوه اما ساختگی و موهوم از ایران باستان, می پرداختند . مجله "آینده" هم در تیر ماه 1304 در تهران همزمان با سال انقراض قاجار توسط "محمود افشار یزدی" تاسیس گردید. محمود افشار استبداد فرهنگی را راه حل مشکل وحدت ملی ایرانی قلمداد نمود. احمد کسروی که در " انجمن ایران جوان" محمود افشار یزدی به سال 1300 ه.ش فعالیت داشت با درخواست محمود افشار " زبان آذری دری" را زبان مادری ترکان ایران معرفی نمود. محمود افشار یزدی راه وحدت ملی و مبارزه با اختلافات ظاهری را به صورت زیر پیشنهاد نموده است : " ترویج زبان و ادبیات فارسی و تاریخ آریایی بخصوص در مناطق غیرفارس, کوچاندن ایلات تورک و عرب به مناطق فارس, تعغییر تقسیمات کشوری, از بین بردن اسامی ترکی و عربی مکان های جغرافیایی و فارسیزه کردن آنها و ممنوعیت استفاده از زبان سایر ملل در ادارات, مدارس, ارتش و..."

افکار ملی گرایی قومی متکی بر زبان توسط دکتر محمود افشار( بعنوان موسس نهضت پان فارسیسم) پرورده و منظم شد و بدست رضاخان سردار سپه ( بعنوان ژاندارم آن نهضت) پیاده شد که هدایت آنرا اردشیر ریپورتر( بعنوان پیغام اور پان فارسیسم و پان آریائیسم) تا سقوط رضا شاه بعهده داشت.

" اردشیر ریپورتر" از زرتشتیان هندوستان و در خدمت سرویس جاسوسی انگلیسی در هندوستان بود. وی در اواخر سلطنت قاجاریه به ایران آمد و ساختن " تاریخ دیرین ایران" را از طرف انگلستان شروع کرد. او مدرسه علوم سیاسی را در تهران بنیان نهاد و کرسی " ایران باستان" این مدرسه را عهده دار شد, گروه بزرگی از تحصیل کردگان غرب چون محمود افشار یزدی را به دور خود جمع کرده و موفق به ترویج عرب ستیزی, تورک ستیزی و اظهار عجز در برابر غرب شد. از سوی دیگر او طرح روی کار آوردن یک فرد کاملا" مطیع بر اریکه قدرت ایران را طراحی و اجرا نمود. بر این اساس رضاشاه در اکتبر 1917 به اردشیرجی ریپورتر معرفی شد و چهارسال تحت کنترل سرویس جاسوسی اردشیر ریپورتر قرار گرفت. " دنیس رایت, دیپلمات انگلیس" که مدتی نیز سفیر انگلیس در ایران بود, در کتاب انگلیس ها در میان ایرانیان در مورد رابطه اردشیر ریپورتر, جاسوس انگلیسی با رضاخان می نویسد: اردشیر ریپورتر در سال 1917 رضاخان را دیده و بسیار پسندیده و تصمیم به تقویت عامل حس میهن پرستی در رضاخان را می گیرد. وی برای نخستین بار رضاخان را به آیرون ساید معرفی کرده است.

امتیازات مهم رضا شاه: نداشتن هیچ نوع گذشته قابل افتخار, نداشتن اصل و نسب روشن, ظاهر زمخت و خشن و نداشتن سواد بود و چون سواد لازم را نداشت لازم بود که جلسات توجیهی برای وی برگزار کنند تا اینکه او اعتماد به نفس لازم را کسب کند. اردشیر ریپورتر بنیان گذار ایران نوین, هر شب برای او از فریدون, دارا, خشایار شاه, فردوسی و... تعریف می کرد. او را به رهبر ملی و بنیان گذار ایران نوین تبدیل می نمود. وی در خاطرات اش به این امر کاملا" اشاره نموده است, " رضا شاهی که غیر از قلدری و خشونت چیزی در او دیده نشده بود, به یکباره با گرفتن ژست علمی و با آموزه های محمدعلی فروغی در نقش نخستین سخنران " هزاره فردوسی" ظاهر شده. او در این سخنرانی عملا" به عوامل درباری خود یاد داد که چگونه به تدوین و تئوریزه کردن تصورات شوونیستی با اجیر کردن عوامل خارجی مانند گیریشمن فرانسوی, اومستد آمریکایی و هنینگ انگلیسی برای نگارش تاریخی جعلی تقویت شد. آنها بایستی کتاب " شاهنشاهی هخامنشی" را می نگاشتند و کتاب " ایران از آغاز تا اسلام" را به رشته تحریر در می آوردند. وصیت نامه اردشیر ریپورتر که 25 سال جزو اسناد(top secret), (به کلی سری) دولت انگلیس بود, نشان می دهد که اردشیر ریپورتر با تحریف تاریخ که شگرد انگلیسی ها و منورالفکران وابسته به آنها است گرایش های اسلام ستیزی-تورک ستیزی رضاخان را تحریک و در مقابل گرایشات ناسیونالیستی را در او تقویت می کند.

اوجگیری ناسیونالیسم بدوی و افراطی پارسی:

وطن پرستی پارسی ( نه وطن دوستی ایرای که خود مجموعه ای از جز وطنهای آذربایجان – کردستان – لرستان – خوزستان – دیلمان-سیستان را شامل می شود) تبلیغ گردیده و حذف جز وطنهای تاریخی, نامدار و دارای اسم و رسمی کهن با جایگزین کردن و بزرگ کردن یکی از جز وطنهای تشکیل دهنده ایران(وطن پارسیان) که سرلوحه ساستمداران از سال 1304 تاکنون قرار گرفته است.

روشنفکران ایرانی نظریات نژاد پرستانه آن زمان اروپا را بعنوان حقایق علمی پذیرا شدند. از جمله معروفترین آنان میرزا اقاخان نوری بود وی معتقد بود که ایرانیان از زمان حمله اعراب, سیمای زیبا, چهره های سربلند و شاداب, قامت برجسته و خوش حالت خود را به خاطر پیدایش عادات ناپسنده در میانشان و غلبه احساس نا امیدی بر وجودشان از دست دادند. نشریه " ایرانشهر" منعکس کننده آرا روشنفکران رادیکال و غیر مذهبی ایران در برلین, ضمن معرفی امپریالیزم عرب بعنوان یکی از علل عقب ماندگی ایران می نویسد :" سلطه اعراب بر ایران باعث رکود ذهن خلاق نژاد آریایی ایرانیان شده است." غرب گراهای به اصطلاح روشنفکر ایرانی بدنبال مشاهده اروپایی مدرن و پیشرفته در قرن بیستم حیرت زده شده و دچار غرب زدگی شدیدی شده بودند. خواستند از غرب تقلید کنند و مثل آنان در ادبیات, هنر, فلسفه و علوم دوره باستان را بازیابی کنند ولی چون در گذشته اش چیزی از این مقولات پیدا نمی کند ناچار سراغ شاهنشاهی و باستانگرایی می رود و سیستم شاهنشاهی یعنی امپراطوری را که عقب مانده ترین و منحط ترین سیستم حکومتی است می ستاید و آنرا ایده الیز می کند, کوروش هخامنشی را اولین واضع حقوق بشر معرفی می کنند.

بدینسان تاریخ جدیدی برای ایران نوشتند و افتخار بر کوروش و داریوش و نژاد موهوم آریایی و قوم پارس شد در این میان اگر کسی می خواست برای خود هویتی که بتواند بر آن ببالد دست و پا کند, چاره ای جز چسباندن خود به پارس و پارسیان نداشت و این در حالی بود که تاریخ واقعی حقایق را به شکل دیگری آشکار می کرد. « من, (داریوش) هم بینی و هم گوش و هم زبان او (فرورتی سردار استقلال طلب ماد) را بریدم و یک چشم او را هم کندم(به همین حال) او را به در کاخ بستم تا همه او را ببینند, سپس او را در همدان به دار زدم و تمام یاران برجسته او را در درون دژ حلق آویز کردم.(شارپ, فرمانهای شاهان هخامنشی, کتیبه بیستون2, بند13)

پان فارسیستها با اندیشه شوونیستی قوم فارس را بزرگ می کنند و دیگر ملل ایران را از نظر هر گونه حقوق ملی, حتی از شناخت هویت و تاریخ خود محروم می سازند.آنها در تحقق آرزوی بلند پروازانه رضاخان که مبنای تبدیل امپراطوری چند ملیتی- به یک ملت و زبان واحد گام برمی داشتند. آری تاریخ نویسان تربیت یافته پهلوی, ادامه راهی را رفتند که تاریخ نویسان مغرض غربی در مورد تاریخ ایران رفته بودند, آنان همان راهی را رفتند که اجدادشان اردشیر بابکان رفته بود, آنان که برای بقا و استمرار بخشیدن به پایه های حکومتی خود اقدام به نابودی آثار به جا مانده از حکومت اشکایان و اقوام تورک نمودند. این امر یکی از عوامل اصلی مبهم و تیره ماندن تاریخ باستان ایران و اقوام ساکن در آن است. انان با تنسر به موبد موبدان, افسانه های ملی و دروغین قوم پارس را جایگزین تاریخ حقیقی ایران ساختند. بعد از اردشیر نیز دیگر شاهان ساسانی با تداوم راهی را که اردشیر رفته بود, تاریخ ایران باستان و همین طور برآمدن سلسله ساسانی را بصورت داستانهای موهوم و بی معنا دراوردند. رژیم پهلوی با صرف هزینه های فراوانی به از بین بردن فرهنگ و هویت ملل مختلف ساکن ایران پرداخت و با بهانه های چون تعدد زبانی, تهدیدی برای امنیت و وحدت ملی کشور تلقی می شود, تاریخ ملل غیر فارس ساکن ایران بخصوص تورکها را مورد بایکوت فرهنگی قرار دادند. از این زمان بود که تحریف های ناروا درباره تاریخ, زبان و تورکهای آذربایجانی توسط عده ای از مورخان شروع شد. تفکرات پارس گرایی که بر پایه اریائیسم یر سه محور تحریف, تحقیر و تقتیل می چرخید. آنان از نظریه های واهی " آذری" که از ابداعات احمد کسروی فقط در جهت تحریف تاریخ بوده و بس استفاده های فراوانی کردند. کلمه " آذری" همواره از سوی شوونیستها به عنوان حربه ای برای انکار تاریخ تورکان دیرین ایران بکار رفته بود. اما تا به حال هیچ سندی یا کتیبه ای تاریخی بنام کلمه آذری آن هم نه بعنوان تبار و زبان یک ملت برخورد نشده و مدافعان این نظریات هیچ گونه مدرکی تاریخی ارائه نداده اند, بلکه همواره با نظریات همدیگر(به عنوان سند) بازی کرده اند. آنان خواستند با توسل به خیال پردازیهای خود همچنانکه برای نژاد آریایی(واهی) تاریخ ساختند برای کلمه "آذری" هم تاریخچه ای بتراشند.

اینچنین بود که با ظهور تورک ستیزی جهانی که پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی, تحت سیادت و نظارت انجمن پادشاهی لندن شکل گرفت و گسترش یافت دیگر سخن از فرهنگ دیرپای "مانای" تورکی باستان نرفت و اگر هم به اشاره ای به اجبار افتاد به تحقیر و توهین و کهتر بینی بسنده گردید و هنگامی که از مشرق زمین بعنوان گهواره تمدن یاد شده در صحبت از «سومریان» و اشاره ای به اینکه میراث فرهنگی بجای مانده سومری, به مثابه ی نخستین یادمانهای فرهنگ تورکی نیز بشمار می رود نشد و هیچ گاه سخن از فرهنگ کم نظیر "هونها", " گوی تورکها", "گوتی", "لولوبی", " مانا", " آراتتا", "اوراتوری", "کاسی" ها و... به میان نیامد که همگی در زمروه گروههای زبانی (اورال آلتایی) یا همان (التصاقی) جای میگیرند.

تاریخ خود سخن می گوید, که در مشرق زمین و جهان نخستین سنگ بنای تمدن را تورکان (سومری) بنا نهاده اند. قدمت فرهنگ تورکی در خاورزمین, به بیش از 9 هزار سال می رسد, آری 1800 سال پیش از میلاد, امپراطوری هیتی در بین النهرین و آناتولی و آذربایجان تاسیس شد. در حدود 3000-3200 سال پیش از میلاد مسیح, نخستین آثار تاریخ ادبیات تورکی در شهر سومری " اوروق" ایجاد شده است. اما سازمان های فراماسونری تورکی ستیزی شاهنشاهی در ایران از کودتای رضاخان به این سو, سعی ورزیده است که قدمت حضور تورکان در ایران به دوران حمله مغول و حتی صفویان برسانند!! که این ادعاهای پوچ خود به خود طرد می گردند.

پان ایرانیسم بر اساس بنیادهای مزدیسنا و نئومزدیسنا در منطقه پرتحرکی از جهان برای محو آثار فرهنگی ایران بنا نهاده شد. پان ایرانیسم در گستره ای به فعالیت پرداخت که بخشی از آن کاوشهای باستان شناسی بود. نخستین کاوشهای باستانشناسی در ایران از سال 1897 از سوی هئیت علمی فرانسوی و با نیت خاصی شروع شده تا سال 1937 ادامه داشت, سپس ایادی آنان بیش از 40 سال کوشیدند تا اثبات کنند که فرهنگ ایران قبل از اسلام, فرهنگ پارسی و یهودی بود و مسلمین که اینان اغلب تورک و تازی می نامیدند, این فرهنگ کهن را از میان برداشته اند و جوانان امروز ایران باید با تورک ستیزی و عرب زدایی به آن فرهنگ اصیل و کهن ایرانی بازگردند.

ایادی استعمار مراقب بودند که در بازی باستانشناسی مبادا از زبان و فرهنگ اصیل تورکی سخنی به میان آید و هر کتیبه و نشانه ای از این زبان و فرهنگ(تورکی) به دست می آوردند یا نابود می کردند و یا به زیر زمین موزه ایران باستان می فرستادند چنانکه اکنون بیش ازیک هزار سنگ نبشته و کتیبه به گویشهای مختلف تورکی باستان در این زیر زمینها و مکانهای دیگر موجود است, که تاکنون قرائت و منتشر نشده است.

به برخی از یافته های تورکی باستان که از سوی بازیگران باستان شناسی ایران نگه داشته شده اشاره می کنیم:

- ظرف فلزی سنگین وزن مخروطی شکل که در سال 1333 ه.ش, کشف گردیده و اکنون در موزه ایران باستان است.

- یک رشته آبروی های زیرزمینی در مشرق مدخل نیمه تمام گوشه شرقی تخت جمشید در سال 1333 ه.ش که داری سنگ نبشته های تورکی است

- کشف قمقمه سفالی مخصوص سواره نظام و پیاده نظام, در سال 1335 ه.ش که هم اکنون در موزه تخت جمشید است.

- کشف یک صفحه برنزی با نوشته های تورکی باستان و با تصویر" گیلگمیش" متعلق به قرن 8 قبل از میلاد.

- کشف دو خمره بزرگ سفالی به بلندی 30/1 و محیط 4 متر , قطر دهانه 28 سانتی متر در تخت جمشید که ظاهرا" برای نگهداری غلات و حبوبات بکار رفته است.

- کاوشهای " گوی تپه" در سال 1948 به سر پرستی "ت.برتون براون" نماینده مکتب انگلیسی باستان شناسی در عراق.

- کشف چند غار با نقوش و حروف فرهنگ دیر سال تورکی در اطراف ارومیه از جمله غار " داورزاغاسی" و غار " تمتمه" توسط "کارلتون کون" در سال 1948.

- کشف آرامگاه شاهزاده تورکان ماننای در جنوب دریاچه ارومیه نزدیک " تاش تپه" مربوط به قرن 9 پیش از میلاد که کتیبه ای در روی سنگ به زبان تورکی باستان داشت و اکنون یک قطعه از آن در موزه بریتانیا قرار دارد.

- کشف چند ظروف منقوش یا نوشته های تورکی باستان در طوالش ایران که اکنون در موزه ملی ایران نگه داشته می شود.

- کاوشهای " شهر یئری" مشگین شهر و اشیای بدست آمده از آنجا مربوط به قرن 8 پیش از میلاد.

- کاوشهای اطراف رودهای "کور – آراز" در مغان و اصلاندوز و وجود آثار و اشیای که بدست آمده از آنجا مربوط به قرن 8 پیش از میلاد.

- و...

اگر چه اردشیر بابکان و خاندان پهلوی به قصد ستردن آثار سلسه های تورکی از صفحات تاریخ ایران و زدودن یاد آنان از اذهان عمومی همه اسناد تاریخی زمان خویش را از میان برد اما اصل و واقعیتی است که حقیقت هیچ وقت پنهان نمی ماند و روزی روشن خواهد گشت. در ایران نیز همانند دیگر کشورهای مبتلا به ویروس باستانگرایی, با روشنتر شدن حقایق و نیز رواج آن در میان مردم عامه, مردم از سد عصر تاریک باستانگرایی عبور خواهند کرد. عصری که با به قهقرا کشیدن 2500 ساله تاریخ ملل و اقوام ایران, جعلیاتی را بنام حقایق در اذهان عمومی تحمیل کرده و بصورت دردناک نگه داشتن ایران در دورانی به مثابه قرون وسطی مانع از رشد و ترقی و پیشرفت کشورمان در همه عرصه ها شده و جز نشر جهل, رواج آپارتاید, تعمیق نفرت, ایجاد بحران های ملی, ترویج فرهنگ تحقیر و تبعیض, بروز جنگ و درواقع گسترش تباهی و نابودی اخلاقیات ثمره ای در بر نداشت.

حال جوان تورک آذربایجانی بر این باور است که " تورک ستیزی" تنگنا و مانعی در مقابل رشد و کمال انسان تورک زبان و جوان آذربایجانی می باشد. اکنون هر آذربایجانی متدین وقتی فکر می کند که در ادامه سیاست تورک ستیزی رژیم طاغوت و اسارت در جوار ارتجاع آریا مهری, یک قرن بعد, زبا توانمند تورکی از سرزمین مقدس آذربایجان جنوبی برچیده خواهد شد, بر خود می لرزد.

نتیجه :

کلمه آریا هیچ مفهوم نژادی ندارد و به گروهی خاص اشاره نمی کند, بلکه تنها به یک گروه از زبانها اشاره دارد ( زبانهای هند اروپایی).این گروه زبانی از هندوستان تا غرب اروپا گسترش یافته است و اروپاییان در دوره استعماری این واژه را چون پرچم ارجحیت نژادی برای توجیه هجوم به جهان برافراشتند.

نژاد پرستی, تلاش برای گسترش تفکرات نژاد پرستانه نزد هیچ متفکر آزاد اندیشی مقبول نیست. افکار یا انگیزه های نژاد پرستانه با هیچ معیار و اصولی سازگار نیست, لذا کسانی که افکارنژاد گرایانه دارند از هر منطق و اصولی بدور هستند . بدتر از آنها کسانی هستند که در این مورد دچار توهم شده و سنگ نژاد آریایی را بر سینه می زنند و بعنوان تئوریسین و متفکر سعی می کنند چهار چوبی فلسفی و تاریخی برای این عقیده که ناشی از توهم تاریخی در غرب است ارایه دهند. آنها در این راه حقایق مسلم تاریخی را نیز تحریف می کنند و در برابر این افراد بر ماست که سنت تعغییر ناپذیر الهی را بپذیریم که انسانها را گروه گروه خلق کرده و ملاک اعمال و کردار و پذیرش آنها را در پیشگاه حق تعالی, تقوی قرار داده است

منابع:

1- ناسیونالیسم قرن بیستم – کلن جی بارکلی- ترجمه یونس شکر خواه

2- جهان عصر ما- جان میجر- ترجمه محمود جزایری – چاپ خرداد1350

3- دوازده قرن سکوت(تاملی در بنیان تاریخ ایران)کتاب اول, برآمدن هخامنشیان – ناصر پورپیرار- تهران- نشر کارنگ – 1381

4- نگاهی نوین به تاریخ دیرین ترکهای ایران – محمد رحمانی فر- تبریز-نشر اختر1379

5- یادمانهای ترکی باستان – دکتر حسین محمدزاده صدیق – تهران 1380 – چاپ دوم – مرکز نشر آثار دکتر صدیق

6- تورکلرین تاریخ و فرهنگینه بیر باخیش – دکتر جواد هئیت – وارلیق 1377 – چاپ دوم

7- تاریخ مستند ایران و جهان (از عهد سومر نا عصر پهلوی) – احمد خلیل الله مقدم- تهران- انتشارات خوشه1380

8- حزب پان ایرانیست – علی اکبر رزمجو-مرکز اسناد انقلاب اسلامی –چاپ اول 1378

9- ناسیونالیسم و باستانگرائی در ایران- دکتر جواد هئیت – وارلیق شماره 126 – پاییز 1381

10- هفته نامه نوید آذربایجان شماره های 124- 125 -149- 305

11- www.vahidqarabagli.blogfa.com

مصدر:

http://durna.se/

هابرماس –تایلر و "حقوق ویژه" -

arabirani — Sat, 08 Sep 2007 17:26:18 GMT

حسین حردان

• اگر شرایط در ایران با روشی که در نگاهِ هابرماس و در ارتباط با هر آن چه او حقوق ویژه می نامد، منصفانه مطالعه و بررسی شود: "فدرالیسم ملی" نه تنها "حقوق ویژه" به شمار نخواهد آمد؛ بلکه، در نتیجه برقراری آن، همه حقوق های ویژه موجود، حذف می شود ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه ۱۶ شهريور ۱٣٨۶ - ۷ سپتامبر ۲۰۰۷

آقای مهرداد درویش پور، در تالار "ایران گفتمان ملل" زیر عنوان راه حل های برون رفت ازتبعیضات قومی در ایران (۰٨ اوت ۲۰۰۷) سخنرانی کردند.
وی در بخش آکادمیک سخنرانی خود، "قومیت" را یک مفهوم ذهنی (Subjective) معرفی کرد. زیرا او عقیده داشت که شدت و ضعف احساس تعلق قومی را شرایط معین (متن)، تعیین می کند. وی ضمن تأیید این مفهوم از قومیت، برداشت خود از دیدگاه یورگن هابرماس ودیدگاه چارلز تایلر را نسبت به "حق ویژه" در ارتباط با رفع تبعیض ملی-قومی، تشریح کرد و اضافه نمود، که او در عین حالی که نظر هابرماس در مورد "حق ویژه" را کاملاً می پذیرد، در نگاه تایلر نسبت به آن عناصر مثبتی تشخیص می دهد.
سخن آقای درویش پور در بخش آکادمیک، از دقت و جذابیت متناسبی برخوردار بود. اما هنگامی که او به عرصه سیاسی بحث گام نهاد، در تطبیق نظرات آکادمیک خود، با مشکلات جدی مواجه گردید.
مشکل اساسی که در طرح نظر درویش پور وجود داشت، چگونگی توضیح "حق ویژه" بود. وی عقیده دارد: هابرماس با دادن حقوق ویژه به زنان برای جبران عقب ماندگی ناشی از تبعیض، به دلیل نقض حقوق فردی دیگر افراد جامعه، مخالف است. او با این طرح تلاش نمود ابتداء، معضل ملی را همسان مشکلات زنان معرفی کند؛ و سپس نتیجه گرفت؛ راه علاج این دو معضل به خاطر تشابه شان، یکی است. و چون هابرماس تحقق حقوق فردی (حق شهروندی) را برای رفع تبعیض بر زنان کافی می انگارد، لذا برای حل مشکل قومی- ملی هم باید منتظر تحقق "حقوق شهروندی" ماند.
وی در جای دیگر با بیان این که فدرالیسم ملی-قومی یک "حق ویژه" است؛ آنرا در تضاد با حقوق فردی معرفی کرد و تلاش نمود نظر خویش را که حق شهروندی حلال همه مشکلات است، اثبات نماید و نتیجه بگیرد: به "حق ویژه"ای که چارلز تایلر برای جبران خسارت های ناشی از تبعیض ملی-قومی پیش نهاد کرده است، نیازی نیست.

"حق ویژه" و زن
رفع حجاب در دوره ای و تحمیل مجدد آن بر زنان در دوره دیگری از تاریخ، استفاده ابزاری از زن بود، که جز اسارت او را در شکل و قالبی که حاکمان برایش ترسیم کرده بودند نتیجه ای به بار نیاورد. و تکامل مستقل و متوازن زن را در حیطه خویشتن خویش و در هماهنگی با دیگر اجزای جامعه متوقف کرد.
در این که سلطه نظام "مردسالاری" علت اساسی نقض حقوق زنان در طول تاریخ است، تردیدی نیست. و رفتار مردان که عناصر اصلی این نظام اند، ابزار اصلی این تبعیض به شمار می رود. اما مشارکت مردان در اعمال این تبعیض، که اغلب در رفتار غیر ارادی و اکتسابی آنان متجلی می شود، هرگز تغییر حقیقت عینی (Objective) زنان را در دستور کار خود ندارد.
در همه کشورها تبعیض بر "زنان" هرگز با هدف تغییر جنسیت آنان اعمال نمی شود!! در ایران هم رژیم ها تغییر جنسیت زنان (عرب، ترک، کرد، بلوچ، ترکمن...) را در برنامه خود نداشتند. اما همه آنها با وحشیگری های غیر قابل وصف شمشیر خودرا متوجه مردان و زنان غیر فارس کرده بودند تا اراده گرایانه، "تک فرهنگی" را بر آنان تحمیل کنند.

"حق ویژه"و فدرالیسم ملی
واقعیت ها، همه نشان از آن دارند که "تبعیض ملی- قومی"، عموماً با هدف تغییر حقیقت موجودِ هویت ملی ملل زیر سلطه، اعمال می شود. جهان شاهد استیلاگران بسیاری بوده و هست؛ که با توسل به زور و نیرنگ، ملل را وا می دارند مذهب، زبان، فرهنگ، آداب و سنن خویش را رها کنند و در قالب فرهنگ تحمیلی حاکمان، آسیمیله شوند.
در همین راستا است، که در دهه های گذشته در ایران حمایت سازمان یافته دولتی از فرهنگ فارسی، مردم حوزه این فرهنگ را خواسته یا ناخواسته در شرایط مناسبتری نسبت به دیگر ملل ایرانی قرار داد. آنان با بهره مندی از حمایت های دولتی، در بسیاری زمینه ها به برتری های مهمی دست یافتند. هابر ماس این حمایت سازمان یافته دولتی را "حقوق ویژه" می نامد و آنرا چون باعث ایجاد عدم توازن در جامعه می شود؛ رد می کند.
رد فدرالیسم ملی در یک کشور کثیر المله، با طرح این مدعا که در آن سیستم برای گروهی "حقوق ویژه" تولید می شود، فقط زمانی ممکن است که ثابت شود، در این سیستم، آن گروه از قدرت و نفوذ سیاسی بیشتری برخوردار می شود.
برخلاف این نظر، اگر شرایط در ایران با روشی که در نگاهِ هابرماس و در ارتباط با هر آن چه او حقوق ویژه می نامد، منصفانه مطالعه و بررسی شود: "فدرالیسم ملی" نه تنها "حقوق ویژه" به شمار نخواهد آمد؛ بلکه، در نتیجه برقراری آن، همه حقوق های ویژه موجود، حذف می شود. و آن بخش از مردم، که سال ها زبان، فرهنگ، تاریخ و مذهبشان با برخوردار از "حق ویژه" در شرایط بهتری از دیگران قرار دارند، از آن پس خودرا تنها میراث دار این آب وخاک نخواهند شمرد.
به عقیده نگارنده برقراری فدرالیسم ملی، تمامیت خواهی را در ادبیات سیاسی ایران، که نژاد پرستی تنها یکی از بدترین عارضه های آن است، تضعیف می کند، و به جای آن فرهنگ "پلورالیسم" را در همه عرصه های سیاسی و اجتماعی کشور تقویت خواهد کرد. تنها در اثر این تحول است که خود برتر بینی نژادی ضربه های سنگین خواهد دید و از آن به بعد، راه برای قوام نهاد ملی واحد و هویت ملی جامع در ایران، باز می شد.
بنابراین تقسیم متناسب قدرت بر ملل حوزه های متعدد فرهنگی در ایران، ضرورتی اجتناب ناپذیر است و همانطور که چارلز تایلر نشان داده است، ملل تحت ستم فقط پس از به دست آوردن قدرت کامل سیاسی، می توانند عقب ماندگی ناشی از سال ها تبعیض ملی را در همه زمینه ها جبران کنند.

"روشنفکران فارس"
آلبرت انیشتاین یهودی الاصل، ریاست دولت اسرائیل را که به او پیشنهاد شده بود، به این دلیل که یهودیان در اسرائیل از "حق ویژه" برخوردارند و با برخورداری از آن حقوق ملت فلسطین را پایمال می کنند، آن پیشنهاد را رد کرد.
متأسفانه اکثر "روشنفکران فارس" به جای زیر سوال بردن "حقوق ویژه" که هویت فارسی در ایران، از آن برخور دار است، هویت ملی ایرانی (فارسی) را در قالب مفهوم عینی (Objective)، ابدی و غیر قابل تغییر توصیف می کنند.
همان روشنفکران در تعریف هویت ملل غیر فارس دچار تناقض شده، مفهوم ذهنی (Subjective) مطلق را به کار می برند. و با استناد به آن، هر مقاومتی از جانب ملل غیر فارس، در برابر موج فارسیزاسیون را ناسیونالیسم و قومی گرایی می خوانند.
ناسیونالیزم رمانتیک باستانگرا با نفوذ در ادبیات سیاسی ایران، احساسات ملی گرایی را در روشنفکران فارس، علی رغم تضاد سیاسی آنان با رژیم های مبلغ آن، تقویت کرده است. این پدیده مانع اصلی درک این واقعیت از سوی رشنفکران است که: "هویت ها هم در حالت دفاع و هم در حالت هجوم، چون در طول دوره‍ی نبرد در پوسته های مختلف به دفاع از خود می پردازند؛ امکان هر نوع تحول در [جوهر] را از دست می دهند". در این درگیری تنها نتیجه احتمالی، تغییر موقتِ پوسته‍ی هویتِ مدافع است.
ملل اتحاد شوروی سابق، یوگسلاوی سابق، و بسیاری از کشور های بلوک شرق، که در ظاهر (پوسته) هویت ملی آن کشور ها را داشتند؛ به دلیل این که هویت های آنان در برابر هجوم از جوهر هستی خویش دفاع می کردند، باقی ماندند و در اولین فرصت از پوسته تحمیلی جدا شدند و جلد خاص مربوط به خودرا بر تن کشیدند.
تا زمانی که هویت ایرانی، در ادبیات سیاسی ایران در مفهوم عینی (Objective)، ابدی و غیر قابل تغییر توصیف شود و همچنان غیر قابل انعطاف در این شکل و مضمون خود باقی بماند!! و از تحول آن به هویتی فراگیر جلو گیری می شود، آینده‍ی این سرزمین مبهم خواهد ماند.
شیوه های قدیمی ساخت جبری هویت ملی که معمولاَ از بالا برای اهداف تنگ نظرانه سیاسی خاص، از راه سرکوب و توهین بر مردم تحمیل می شد، عدم کارآیی خودرا به اثبات رسانده است. نتایج حاصل این چنین شیوه هائی قطعاً، عمیق تر شدن شکافها و تبدیل تنوعهای ملی به اختلافات شدید است.
یاری رساندن به تأثیر گذاری طبیعی و متقابل لایه های فرهنگی انباشته برهم ، به تقویت همبستگی ملی خواهد رسید و راه را برای تکوین و تکامل هویت ملی سراسری و واقعی باز خواهد کرد. در راستای شکل گیری چنین هویت ملی، شرکت داوطلبانه همه ملل جغرافیای ایران ضروری است.
و امّا مناسب ترین بستر رویش چنین هویتی که هر ایرانی صرفنظر از تعلق ملی مشخص خویش قادر میشود؛ خودرا در "کل" آن باز یابد و تعریف کند؛ "فدرالیسم ملی" است

مصدر:

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=11193

تقرير مخابراتي فارسي/صفوي سري للغاية يكشف عن مخطط تصفوي للتكوين العربي الوظيفي الأحوازي

arabirani — Fri, 07 Sep 2007 13:07:18 GMT

وكالة المحمّرة للأنباء (مونا) ـ الجبهة العربية لتحرير الأحواز

علمت وكالة مونا للانباء من مصدر تابع للجهاز الأمني الخاص بالجبهة العربية لتحرير الأحواز بأن السلطات الفارسية/الصفوية قد أمعنت في اتجاهها التصفوي لأي شأن عربي يمس الوضع الإجتماعي في الأحواز،إذ جعلت معيار أي عمل يقوم به المواطن العربي ينطلق من الرؤية الامنية الفارسية .

فيما يلي النص الكامل للترجمة العربية الحرفية عن الوثيقة الأمنية تلك . . .

جمهورية ايران الاسلامية

رئيس الجمهورية

الرقم : 76738/ت 37055

التاريخ : 31 – 5 – 1386

(الموافق : 13/8/2007م)

قرار الهيئة الوزارية

بسمه تعالى

"صلوات على محمد وآل محمد"

وزارة الإستخبارات (الإطلاعات) للجمهورية الإسلامية

سري للغاية

قررت الهيئة الوزارية في جلستها المنعقدة بتاريخ:21/5/1386هـ.ش(الموافق: 13/8/2007م ـ إضافة وكالة المحمّرة (مونا) للأنباء) وبناءً على توصيات وزارة الإستخبارات(الإطلاعات)حول متابعة الأمور الأمنية والقومية التي تتعلق بشؤون المواطنين العرب ـ فيما أسمته ـ بمحافظة (خوزستان) [إقليم الأحواز المحتل ـ اضافة وكالة مونا للأنباء]التي رفعتها وزارة الإستخبارات (الإطلاعات) بتاريخ 15/5/1386 هـ.ش(الموافق: 7/8/2007م ـ إضافة وكالة مونا للأنباء)وذلك استناداً الى التقارير الأمنية التابعة لمجلس الشورى الوطني ،قسم قانون تعديل بعض الفقرات الأمنية،وقد قررّت الهيئة الوزارية التالي :

ألف : بمناسبة قرب موعد الذكرى السنوية لأعمال((الشغب)) [وضع القوسين من إضافة وكالة مونا للأنباء] التي دارت أحداثها في محافظة (خوزستان)[القوسين من اضافة الوكالة]،فإن الهيئة الوزارية تمنح الصلاحيات المطلقة للجهاز الأمني من أجل القاء القبض على أي شخص مشكوك أو تجمع مشبوه،وكذلك التحقيق معهم،دون أخذ أي قرار قضائي. [بما يعني إعلان حالة الطواريء أي عدم الإلتزام بأي نص قانوني ـ اضافة وكالة مونا].

ب : يُمنع منعاً التجمع لأكثر من خمسة أشخاص،وعلى وجه أخص عرب اللسان في المحافظة [والمقصود هم ابناء القومية العربية في إقليم الأحواز ـ اضافة وكالة مونا]،وفي حال حدوث ذلك التجمع فإن البند (ألف) المذكور أعلاه يطبّق على المخالفين لهذا القرار .

ج : يتم إبلاغ وزارة الإسكان والبناء وكذلك وزارة الزراعة (الموارد الطبيعية) بعدم تمليك أراض أو مساكن لأتباع هذه القومية وبشكل قاطع .

د : يتم إبلاغ وزارة الداخلية في محافظة (خوزستان) بعدم تعيين أي ضابط برتبة أعلى من رتبة الملازم من ذوي اصول عربية،وكذلك عدم تعيين ـ بالقدر الممكن ـ من أهالي المحافظة ذاتها [ أي من أهالي إقليم الأحواز ـ اضافة وكالة مونا] .

توقيع :

برويز داودي

المعاون الأول لرئيس الجمهورية

ترسل الى :

مكتب القيادة العليا [المقصود بالمرشد الأعلى للجمهورية] ـ رئيس المجلس القضائي ـ المفتش العام للدولة ـ مكتب مجمع تشخيص مصلحة النظام ـ وزير الدفاع ـ القيادة العامة للحرس الثوري ـ وزارة الداخلية ـ وزارة الإسكان والبناء ـ وزارة الزراعة ـ قيادة الأمن العام ـ لاسيما إبلاغ مكتب الهيئة الوزارية التابعة للدولة.

الوثيقة الأصلية أدناه ((باللغة الفارسية)) :

بيان هام للشعب العربي الاحوازي الثائر

ولكافة التنظيمات الاحوازية المكافحة

صادر من اللجنة الامنية التابعة للجبهة العربية لتحرير الاحواز

يا أبناء شعبنا الاحوازي الأوفياء

ويا ابناء امتنا العربة المجيدة

والى الأحرار في العالم أجمع

لقد قام النظام الايراني العنصري باصدار تعليماته العنصرية الصارمة بمناسبة حلول ذكرى خروج ابناء الشعب العربي الأحوازي البطل منتفضاً ومناوئاً للسياسات الإجرامية الفارسية المطبقة تجاه شعبنا العربي الأعزل . . . وهذه التعليمات الواردة في الوثيقة أعلاه هي بمثابة جرائم حرب حيث أن البنود والأوامر المقرونة في الوثيقة تبين المكنون الفارسي وأحقادهم اللامحدودة تجاه العرب والعروبة بشكل عام .

فالنقاط الأربعة التي تحتويها الوثيقة،هي عبارة عن سلسلة من الخطط التعسفية المتواصلة والهادفة لتركيع إرادة شعبنا العربي الأحوازي وقواه السياسية المكافحة/المقاومة لكل أشكال الإحتلال الفارسي،وهي كذلك تعبر عن الإستمرار لنهج ومشاريع سبقتها ما جاء في الوثيقة السرية لأبطحي والتي كانت السبب المباشر في خروج المئات والآلاف من ابناء شعبنا العربي في الأحواز في يوم الجمعة الموافق : 15/نيسان للعام 2005م،خرجوا منتفضين ومنددين بالسياسات الإجرامية التي تطبقها السلطات الفارسية مع شعبنا العربي الأعزل إلا من إرادته القومية والوطنية.

يا أبناء شعبنا الاحوازي المناضل ويا ابناء امتنا العربة المجيدة ويا أحرار العالم

لقد بدأت سياسات التفريس والعنصرية الفارسية والطائفية الصفوية تمارس ضد الشعب العربي الاحوازي بشكل اكثر منهجي من اي وقت مضى،وقد تمثل ذلك في تهجير المواطنين العرب الأحوازيين الى شمال ايران وإستبدالهم بمستوطنين فرس أو غيرهم،وكذلك مصادرة اراضيهم الزراعية واعطاء الأوامر للجهات المختصة(كما هو مذكور في الوثيقة)بعدم السماح للعرب المهجّرين من قراهم،بشكل خاص،والعرب سكان اقليم الاحواز المحتلة بشكل عام، من تمليكهم لأراض أو مساكن عقارات في الأحواز.

وعندما تتصاعد وتائر تنفيذ فقرة (ب) و (ج) من هذا القرار الذي جاء في الوثيقة فإن ذلك يعني بدأ تنفيذ هذا المخطط الاحتلالي العنصري الواسع والهدف من ذلك هو تهجير أكبر عدد ممكن من الأحوازيين كما كان قد دعى اليه سابقا المدعو ابطحي وأسماها بـ "الهجرة الجماعية".

لذا فإننا نحث أبناء شعبنا الاحوازي المناضل في الداخل على مقاومة هذه المخططات الاجرامية،كما نتوجه بنداء عاجل لكل المنظمات والاحزاب الاحوازية للقيام بواجباتهم الوطنية والقومية بغية فضح هذه السياسات الفارسية الخطيرة وإيصال صوت شعبنا ومعاناته للهيئات والمنظمات المهتمة بالشأن الإنساني وحقوقه،لأن التهجير القسري يعتبر جريمة من جرائم الحرب وتعاقب عليه كل المواثيق والقوانين الدولية لاسيما أن اتفاقيات جنيف:ف المادة 49 المؤرخة في 12 اب 1949 تنص بصراحة في معاقبة أي دولة تقوم بممارسة هكذا نوع من الجرائم الإنسانية. فها هو النظام الايراني يرتكبها يوميآ بحق شعبنا الاحوازي العزل .

كما نود توجيه نداءنا الى جماهير امتنا العربية،في الوقت الذي يؤكد الرئيس الايراني امام العالم بأن ايران بدأت بتشغيل 3000 جهاز طرد مركزي تستخدم لتخصيب اليورانيوم وأنه يجري تركيب المزيد منها اسبوعيآ،فضح كل مخططات النظام الفارسي العنصري المتلبس بلباس الدين الاسلامي الحنيف،وجرائمه المرتكبة مع شعبنا العربي حيث اننا نقرن أقوالنا بالوثائق والبراهين الدامغة على ان نظام ما يسمى بنظام الجمهورية الاسلامية الايرانية وراء كل القتل الطائفي والتهجير القسري للشعب العراقي المسلم ووراء كل الفتن الطائفية المنتشرة في اليمن والمملكة العربية السعودية ودول الخليج،وكذلك لدينا وثائق تدل بشكل قاطع على بذر الفتنة الطائفية في مصر.

المجد والخلود لشهدئنا الابرار

وثورة ثورة حتى النصر

الجبهة العربية لتحرير الاحواز

6 – 9 – 2007

مصدر:

http://www.arabistan.org/

المشعشعيون

arabirani — Sat, 01 Sep 2007 16:20:18 GMT

- : من كتاب انساب القبائل العربية في إيران
رؤوف سبهاني
الطبعة الأولى 1426هـ ص73 وما بعدها بتصرف
واسم مشعشع أطلق على محمد بن فلاح كصفة لجمال وجهه بحيث يبدو مشع وقال فيه الشاعر العربي :-
مشعشع الخد كم ربت عقاربه *********** لوحته وكم سابت أفاعيه
وسحر النار في قلبي وحل بها*********** إن المشعشع نار ليس تؤذيه

كذلك يعرفون بال فلاح والموالي . محمد بن فلاح بن هبة الله الحسن بن علي المرتضى بن النسابة عبد الحميد بن شمس الدين فخار النسابة الحائري بن معد بن احمد بن أبي القاسم بن محمد بن أبي الغنائم بن محمد بن أبي عبد الله الحسين الشيتي بن محمد الحائري بن إبراهيم المجاب بن محمد العابد بن الإمام موسى بن جعفر (ع) .
عام 845هـ سلم عبد الله السلطان حفيد شاه ميرزا الذي كان يحكم فارس في هذه الاونه حكم خوزستان بيد شيخ أبو جزري وكان يدير أمرها من مدينة شوستر .
وفي هذا العام هاجم محمد المشعشع على مدينة الحويزة ولم يتمكن حاكمها الشيخ أبو الخير الوالي هناك من المقاومة ووقعت المدينة بيد السيد محمد المشعشع ، وجراء هذه الإحداث أرسل عبد الله السلطان جيشا بقيادة أمير خواقلي إلى خوزستان وكما جمع أبو الخير جيشا من خوزستان وعزما الجيشان مدينة الحويزة ولكن لم يفاجئ بشيء وتم استيلاء محمد ألمشعشعي على مدينة الحويزة .
المشعشعيين ، أي ولاة الحويزة فرع من السادات الموسوية ومن حيث الأصول يرجع أصلهم إلى موسى بن جعفر الصادق (ع) ، بدؤوا حكمهم في الحويزة في عام 845هـ بزعامة سيد محمد بن فلاح وهو من عائلة معروفة وأصحاب نفوذ ، وعلى عهد حكم الملك خدا بندة من سلالة تيمور جاؤوا إلى العراق وسكنوا مدينة الو اسط على ضفاف نهر (( الحج )) ، هذه العائلة ومعها مجموعة من العشائر الصغيرة عبروا تدريجيا نهر دجلة ومن ثم قبلت هذه العائلة لزعامة قبيلتي نيس وسلامات الذين كانتا في ضواحي مدينة الحويزة ، وقد تمكن السيد محمد بن فلاح من توحيد صفوفهم ، وهو كان أول من أقام مدينة قمانيان في الحويزة وأخذ من الحويزة عاصمة له وجعلها مركزا علميا .
ضم إلى سلطانه كعب وبني لام وواسط وغرب شط الحج وحتى المنتفق ، نصب ابنه السيد علي في عام 857هـ خليفة له ولكن لم يدم كثيرا السيد علي حيث قتل في احد الحروب الداخلية في تاريخ 22- رمضان – 860هـ وعليه عاد وعليه عاد للحكم في 7- شعبان – 866هـ .
بعد هذا التاريخ أصبح السيد محسن بن فلاح حاكما على الحويزة ( 866- 914هـ ) المولى محسن سيد قلعة (كوت ) الحويزة على جزيرة في نهر كرخه وأسمها محسينة .
وهو أول من أستطاع جمع عدد كبير من العشائر والقبائل حوله وأكتسب مكانة وعز في خوزستان خلال حكم سيد محسن ، كان في إيران والعراق ثمة انقلابات وعدم استتباب الأمن مما شجع سيد محسن الفلاح من توسيع رقعة حكمه والرقعة التي كان يحكمها المشعشعيون ، حيث كانت تضم ميناء البصرة حتى نهر بني تميم وعبادان ومن الدورق حتى بندر عباس ومناطق دهدشت وكهكيلوية وبواير أحمد ورام هرمز وشو ستر وما وراء فارس البختيار ولريستان وكرما نشاه ومناطق في الجزيرة العربية .
توفي السيد محسن عام 914هـ ودفن عله ( قضاء الحميدية ) في ساحل نهر الكرخة ، ومقبرته تعرف باسم ( المحيسن ) ، وبعده تولى الأخوين المولى علي والمولى أيوب وكانا يأخذا بإرشادات ((شوشتري )) ولكنهما قتلا في مؤامرة على يد حاكم شوشتر ودفنا في الزوية بالأهواز .
بعد ذلك أنتقم أل المشعشع من حاكم شوشتر واستولوا على قلعة شوشتر وهذه القلعة تعرف باسم قلعة عبد الله بن الداية احتلت من قبل الموالي ، بعد هذه الأحداث كما كتب المؤلف (( حبيب السير )) الذي عاصرة شاه إسماعيل ألصفوي كتب يقول :- (( في عام 914هـ شاه إسماعيل صفوي أرسل جيشا إلى عراق العرب واحتل بغداد وسمع عن إساءة المشعشعين ثم نوى الإطاحة بهم ، مولى الحويزة علم بهذا وسعى إلى تهيئة جيشه والتقيا الجيشين خارج الحويزة وقامت حرب ضروس بينهم )) .
يقول مير خا ند (( أبدو المشعشعيون شجاعة وبسالة كبيرتين من طلوع الشمس حتى غروبها والتي خلالها قتيل الحرب لم ينطفئ ولكن بعد حلول الظلام فيالق الشاه هاجمت بشكل مفاجئ قوات المشعشعين وفي هذا الهجوم المفاجئ قتل (المولى فياض ) والكثير من أمراء المشعشعيين وبعدها لم يتمكن العرب من الاستمرار والمقاومة واحتلوا وهربوا . بعد هذا النصر دخل الشاه الحويزة وقام بقتل ماتبقى من المشعشعيين ونصب احد أمراء قزلباش حاكما على الحويزة واتجه ومعه الجيش نحو دزفول )) .
أحمد كسروي500 عام من تاريخ خوزستان ص44 يذكر (( ماقام به الشاه إسماعيل ألصفوي في خوزستان ( الحويزة ) هي كإعمال الازبكان المدمرة في خرسان وإعمال العثمانيين المخربة في أذربيجان ، وكان يذكر بان الشاه ألصفوي ارتكب جنايات عديدة مما سبب الكثير من المتاعب في مابعد إلى إيران )) .
بعد هذه الأحداث المؤلمة التي جرت على أهالي الحويزة وتوابعها ، من جراء أعمال الشاه ألصفوي الدموية ، سيد فلاح بن محسن الذي كانت تربطه علاقات حسنة مع البلاط حكم الحويزة من عام 914هـ حتى 920هـ وتمكن مرة أخرى من إعادة حكم المشعشعين بالتغاضي عن الاستقلال المذهبي والسياسي والاعتراف بالحكومة المركزية في إيران ، الحكومة الإيرانية ( عهد الصفوية ) في البداية لم تبدو متماسكة قدر الكفاية وكما تمكنوا من أضعاف شاه عباس ( 989هـ 1038هـ ) تمكن من توثيق العلاقات بين إيران والحويزة ، من تسعينات القرن السادس عشر الميلادي تمكنت الحويزة أن تصبح موضع اهتمام إيران .
كان لمحافظة خوزستان وضعها الخاص وكانت لأخلاق سيد محمد والسادة صلاحيات واسعة في الحكم ، بعد ذلك لقبوا بـ ( والي عربستان حويزة ) واستخدموا لقب (( الخان )) لذلك هذا يعني أن أحلاف سيد محمد بن فلاح الذين احتفظوا بسلطانهم خصصوا حكم هذه المنطقة لأنفسهم وأصبح الحكم ينتقل بالوراثة ، والأجزاء الشرقية والشمالية من خوزستان كانت تديرها الحكومة الإيرانية من هذه الأيام ومن أجل عزل الأجزاء الحكومية أطلق على المناطق التي يسكنها العرب (( عربستان )) والجزء الآخر بقي أسمه (( خوزستان )) .
الجنرال سير برسي مؤلف كتاب – عشرة ألاف أميال في إيران – يذكر في كتابه : (( فمن المفرح بالنسبة لي أن أقترب من عربستان وأتعرف على تراثه )) .
لردكرزان يقول :- عربستان اسم منطقة واقعة بين الجبل والبحر وتضم دزفول ، شوشتر ، الحويزة ، رام هرمز ، وحدودها غربا نهر الكرخة والمحمرة ( خرم شهر ) وشمالا جبال بختيار وجنوبا شط العرب ( اروندرود ) والخليج العربي وشرقا نهر هنديان عربستان هي خوزستان أي عيلام والشوش القديمة .
كلمان هوار الفرنسي صاحب كتاب – إيران القديمة والحضارة الإيرانية – الذي نشر عام 1925م كتب : (( بين السند ودجلة لايوجد نهر تسير فيها المراكب إلا الكارون وهو بالحقيقة ليس جزءا من (فلات) إيران لأنه يقع في (جلكه) واطئة والتي هي اليوم تشكل ولاية عربستان والعهود القديمة كانت تسمى سوزيان .
تلا المولى فلاح الذي جرى شرحه السيد بدران بن فلاح في حكم الحويزة 920هـ - 948هـ المولى بدران دخل حروب مع عرب غرب الجزيرة واستطاع هزيمتهم في عدة حروب توسع إلى مكة ، هجر قبيلة الشريف أي الشرفة من مكة المكرمة إلى الحويزة ، بعد هذا الحدث موالي عربستان كسبوا قدرة فائقة ومن ثم ضموا تدريجيا مدن دزفول ، شوستر ، سهل بهبهان وزيتوان ( نواحي بهبهان ) ومنطقة كعب إلى سلطانهم وكذلك جزر الفرات ودجلة وشط الحج وبني لام وبعض من قبائل المنتفق قبلوا بطاعتهم .
في هذا العهد والي الحويزة كان بمقدوره إن يحشد 150 إلف رجل مسلح وكان حرسه الشخصي يتألف من عدد كبير من الفرسان ، وكان يتواجد عند القلعة يشكل دائم جاهز للحرب ، هؤلاء كان لديهم أفضل الخيول العربية ولم ينقصهم شيء من حيث الأسلحة والعتاد الحربي .
بعد وفاة المولى بدران جاء المولى سجاد بن بدران (922- 948هـ ) ومن ثم المولى زنبور بن سجاد ( 988- 992هـ ) ومن ثم دور المولى مبارك بن عبد المطلب بن حيد بن محسن (988- 1025هـ ) ، المولى مبارك بن عبد المطلب كان معاصرا لشاه عباس ألصفوي ودارت بينه وبين قائد قواته فرهاد خان عدة حروب مما أدى إلى غضب شاه عباس وحمله على تجهيز جيشا يبلغ عدده أربعين ألف جندي وذهب به إلى خرم أباد لمحاربته وقامت بينهم حرب ، ولكن تمكن الشيخ بهائي من إنهاء الحرب وأقام الصلح بينهم .
المولى ناصر بن سيد مبارك ( 1025- 1026هـ ) تربى في بلاط إيران وصاهر شاه عباس الصفوي ، بعد وفاة أبيه رجع إلى الحويزة وبعد حين قتل مسموما على يد المعارضين ، وبعد ذلك السيد راشد بن سالم ( 1026-1029هـ ) وصل إلى سدة الحكم وتميز بقمع رؤساء العشائر ، قتل على يد الشيخ خميس الأشرم وموت سيد راشد المفاجئ سبب بعض الاثارات في الدورق ابن عم مبارك ادعى الحكم والحويزة احتلها شخص يدعى ( طهماسب ) على اثر هذا الانحلال .
المولى بركة (براك ) بن منصور ( 1053-1060هـ ) أوصافه في مؤلفات ابن معتوق ( شهاب الدين بن معتوق موسوي ) الشاعر الخوزستاني الذي كان يكتب بالعربية ففي كتاب ( النوايا السبع ) وجميع أشعاره التي أهداها إياه ، كانت أوصافه مذكرة هو يكتب في هذا الشأن (( أن لم تكن ، كنا أسراء بيد الإيرانيين خربت أثار الحويزة فنت )) ، سيد براك كان رجل شجاع وفارس بارع بعد وصوله إلى سدة الحكم بسبب تمرده اتجاه الشاه عن الحكم في عام 1060هـ .
السيد علي خان بن خلف ( 1060 – 1088هـ ) كان من النسل الثالث لأل المشعشع ، وكان سلفه المولى كمال الدين خلف أتخذ من الحياة المعنوية نهج له واستفاد من الديوان العالي للقضاء في حين أبن ((علي )) بقي لسنين طويلة في الحكم كان عام 1060هـ وفقا لأشعار بن معتوق هو العام الذي أستلم الحكم ، وأعتلى على العرش مع وصول سلطان مراد الرابع للحكم ، وتميز حكمه أمنا .
سيد حيدر خان بن علي خان (1088- 1092هـ ) : المولى حيدر حكم بدلا من أبيه بشكل مؤقت ولم يدم حكمه كثيرا ، الموالي في هذه الحقبة ابتعدوا عن نهج السيد محمد بن فلاح وكانوا يتنازعون على الحكم واختاروا الونس والترف طريقا لهم .
المولى عبد الله خان بن علي خان ( 1092-1097هـ ) وثم فرج الله بن علي خان (1097-1111هـ) ضرب نقدا باسمه وأطلق عليها المحمدية ، أستأنف أسلوب عائلته في الحروب ، ومن عام (1106 حتى عام 1107هـ ) أقام حرب ضد شيخ مانع زعيم قبيلة المنتفق ولأن الأخير قد تمكن من إخراج الباشا العثماني من البصرة وأخذ بزمام الأمور في البصرة في مابين عامي ( 1108- 1109 هـ ) تمكن السيد فرج من النصر يشكل نهائي على شيخ مانع وإخراجه من البصرة ، وكان ليس فقط لم يؤدي وظائفه تجاه الحكومة الإيرانية آنذاك بل لم يكن على أي تفاهم مع العثمانيين هو تمكنه لفترة طويلة من الأخذ بزمام أمور المدينة ، ولكن فور سماحه للأتراك بالدخول خلع من الحكم عمه المولى هيبة الله الذي كان موظفا إيرانيا في البصرة توصل إلى حكم الحويزة .
المولى هبة الله بن خلف عندما توصل إلى الحكم كان قد هرم ولم يكن مستعد لظروف الحويزة الصعبة ، القبائل البدوية كانت تهاجم الحويزة بشكل دائم مستغلة ضعفه ، المولى فرج الله بن علي خان للمرة الثانية استولى على الحكم ( 1111-1112هـ ) ثم المولى علي بن عبد الله (1112- 1112هـ) حكم ولكنه أزيح عن الحكم وحكم الحويزة للمرة الثالثة فرج الله بن علي خان ( 1112-1114هـ ) ومن بعده أصبح ابنه المولى عبد الله خان بن فرج الله ( 1114- 1115هـ) حاكما على الحويزة خلال فترة حكمه استمرت تحركات القبائل وخلافات العائلة أضيفت أليها لذلك الحكومة المركزية رأت نفسها مضطرة على الهجوم ولكن قلة القوى التي كانت مهيأة لهذا الهجوم بسبب الكثير من الاضطرابات والدمار وأخيرا في عام 1125هـ عزل عبد الله وخلفه أخوه محمد للحكم ، كان الوضع متوتر إلى درجة كبيرة مما أدى إلى استدعاء محمد خان ولكنه على طريق الحدود ذهب إلى بن لام ، هذا التصرف أعتبره الإيرانيون تصرفا مهينا مما أدى إلى اتخاذ تدابير خارقة ، عبد الله خان بحسب أمر الحكومة أتحد مع الحكام المجاورة عبر بجيشه نهر دجلة ووصل إلى حدود (( الو اسط )) ، الأتراك لم يرغب في الرد بقوات كبيرة وأكتفوا بالاعتراضات الدبلوماسية لكن بني لام قاموا بالاعتراضات المتقابلة وأنهوا الحرب في عام 1127هـ منتصرين وأسر عبد الله ومن حيث أن الأتراك لم يكونوا أذكياء لدرجة القضاء على بني لام نهاء يا ، تمكن عبد الله من الرجوع مجددا إلى الحويزة هذه الهزيمة أضعفته إلى درجة بحيث يرى بأم عينه الهجمات المتكررة لقوات الباشا في بغداد على حدود مملكته حيث تصل أحيانا هذه القوات إلى الكارون لمحاربة بني لام ، وذلك دون أن يستطيع فعل أي شيء ، هذه التصرفات أدت إلى ضياع كرسي الحكم منه حتى إن تولى الحكم أخيه عبد الله بأمل مساعدة الأتراك ولأستعاد مكانته ذهب إلى بغداد ومن ثم ظهر في أصفهان ومع جيش مناصر في حرب كلتا باد ، بعد ذلك أعزل من الحكم وسجن .
ثم بعد ذلك محمد بن فرج الله ... كان قد نصب رسميا وأخذ لقب محافظ قلعة الحويزة برتبة ( ميرميراني ) ، لكن قد خاب ظنه لأن نادر شاه من القبائل التركية تمكن خلال الأعوام ( 1140-1141هـ ) من إعادة الاستقلال والسلطان الإيراني وبعد انعقاد الصلح مع العثمانيين عام 1145هـ جاء إلى خوزستان كما ينقل أحمد كسروي (( في الخامس عشر من رجب عام 1145هـ جاء نادر شاه من أجل إخماد الفتنة والشغب جاء من العراق إلى الحويزة خوزستان ومع جلاده – محمد حسين خان – وانصبا على الناس الأبرياء في تلك المنطقة وعملا مذابح ومجازر كثيرة بحيث يشبه ما قام به جنكيز خان المغولي في إيران ))
نادر شاه بعد إسقاط حكومة آل المشعشع في عام 1150هـ نصب شخصا يدعى (بيكلربيكي ) وهو من أقاربه حاكما على الحويزة ، هذه المدينة التي كانت تحكم حتى عام 1156هـ على يد شخص يدعى فاروق خان ، بقيت لأكثر من عشر سنوات مقرا لحكومة أقارب نادر شاه .
مولى مطلب بن محمد بن فرج الله : بعد اغتيال نادر شاه الافشاري مرة أخرى وقعت حكومة الحويزة بيد سيد مطلب من آل المشعشع في رجب من عام 1160هـ دخل مطلب مدينة الدورق وسجن الحاكم الذي عين من قبل نادر شاه ، حكام المناطق المجاورة أقدموا على حمل السلاح فورا ولكن في نفس السنة هزم في ديزفول على يد سيد مطلب ، وبعدها ذهب جيشه إلى شوشتر ولكن بسبب الفيضانات التي تسبب بها النهر انصرفوا عن احتلال المدينة ن زالت جميع الصعوبات بعد موت نادر شاه عاد للشاه الحاكم الجديد وفقا للتقسيمات الجديدة على أساس الولايات أعتبره رسميا ليس فقط حاكما للحويزة وإنما لكافة مناطق خوزستان وقتل سيد مطلب بن فرج الله الذي حكم الحويزة بين عامي (1160 -1176هـ ) على يد علي محمد خان زند .
خلفاء مولى مطلب بن محمد : المولى مطلب كان آخر حاكم مشعشعي صاحب عظمة وشهرة ، بعد عظمة هذه السلالة تقلص واضمحل شيء فشيء وحتى على عهد مولى مطلب كان الكعبيون في الجنوب والجنوب الغربي من خوزستان قد برزوا وبقوة كبرى وكما كتب نور الدين جزائري : (بعد المولى مطلب ابن عمه المولى جود الله ومن ثم المولى إسماعيل بأمر من كريم خان حكموا وثم المولى محسن أصبح واليا للحويزة وبعد المولى محمد وثم أبنه المولى مطلب ثم المولى عبد العلي بن المولى إسماعيل وبعد المولى فرج الله في عام 1263هـ بأمر حاج ميرزا أقاسي أصبح حاكم خوزستان المناطق التي يشملها حكم الوالي الحويزه في هذه الفترة كانت تضم السهول على ضفتي نهر الكرخة بد أ من 30 ميل تحت الشوش انتهاءا بقرية –سيبة – الواقعة على مصب أروندورود ، ومن حيث القدرة العسكرية كان باستطاعته – المولى فرج الله- تعبات جيش يبلغ عدده خمسة آلاف جندي مجهز بالأسلحة المختلفة ، في عهد حكم فرج الله وقبله على أثر انتشار الطاعون تكبده الحويزة خسائر كبيرة بالأرواح بالإضافة إلى ذلك فيضان نهر الكرخة في ربيع عام 1838هـ تسبب في رحيل عدد من أهالي الحويزة والعشائر المجاورة إلى مناطق بعيدة وذلك لان السد الواقع على نهر الكرخة كان قد أنكسر مما أدى إلى تغيير مجرى النهر ، أغلب الناس أقدموا على حفر أبار في مجرى النهر القديم والجاف لتأمين ماء الشرب ، أهالي المدينة حاولوا مجددا أنشاء سد على طريق النهر لأعادته على مجراه ولكن دون جدوى وعليه جفت جميع القنوات والأنهار الأصيلة والفرعية مما تسبب الجفاف في الأراضي الزراعية بحيث أصبحت غير قابلة للزراعة وعليه فأن مدينة الحويزة فقد أهميتها واعتباراتها السابقة والحق بها الدمار شيئا فشيئا حتى أصبحت خالية من السكنى عدى مايقارب 500 عائلة من بينها عدد من العائلات المندائية ( الصابئيين ) لم يتركوا المدينة .
تلي المولى فرج الله لحكم ابنه المولى عبد الله ومن بعده المولى مطلب بن نصر الله – في عهد المولى مطلب كانت ضريبة الحويزة 20 ألف وثمان مائة تومان ولكن مايبدو كان المولى مطلب يأخذ أكثر من ثلاثين ألف تومان ضرائب ودون اخذ ضرائب على المواشي –
حكومة المولى مطلب انقضت على يد الشيخ خزعل حاكم خوزستان الجديد ، على الرغم من إن الشيخ خزعل نصب المولى طعمه ابن المولى مطلب حاكما على الحويزة ، ولكن بعد فترة وجيزة قتل سيد طعمه على يد السيد محمد ( نعمتي نجاد ) بالقرب من نهر الكارون وهكذا انتهت حكومة موالي الحويزة .
مابقي من آل المشعشع بعد هذه الإحداث أصبحوا تحت طاعة الشيخ خزعل ألكعبي حاكم خوزستان والكعبي استعمل سياسة تقليدية وتزوج إحدى بنات كبار الموالي بهدف المواساة وضمهم إلى صفه العسكري المحلي في خوزستان سلم الحكم في الحويزة إلى المولى عبد العلي من آل المشعشع والقائم مقامية إلى نصر الله الموالي.
الموالي حاليا يعملون في المشاغل الحكومية المختلفة والمشاغل الخاصة ويعدوا من الشريحة الهامة والمعروفة ذات السمعة الحسنة ...
انتهى ........................
يجب إشباع الموضوع بحثا من عدة جوانب لكي نقف على حقيقة هذه الدولة التي لها حوادث كثيرة في تاريخ المنطقة ويبقى هذا البحث هو رأي الكاتب .
علما إن الكثير من الفروع في العراق تنتسب إلى المشعشعيين ولكن العلم عند الله

المصدر:http://www.abodayem.com/modules.php?name=News&file=article&sid=327

نقدی بر مقاله امیر طاهری منتشر شده در عرب نیوز

arabirani — Sat, 01 Sep 2007 16:03:18 GMT

رضا وشاحی

آقای امیر طاهری طی مقاله ای با عنوان عرب های شورشی که در عرب نیوز منتشر شد به وضعیت اهواز پرداخته اند. مقاله دارای نکته های متعددی است که من آنها را به دو دسته منفی و مثبت تقسیم می کنم.

نکته های مثبت

نکته مثبت این است که امیر طاهری بعنوان نماینده ای از طیف همفکرانشان، بالاخره و پس از دهه ها تاخیر به عملیات فارس کردن و تفریس منطقه اهواز توسط حکومت رضا شاه اعتراف کرده اند. آنجا که از دلایل تغییر بافت جمعیتی منطقه صحبت می کنند " سیاست فارس کردن و تفریس منطقه توسط دولت که از سال 1928 شروع شد و خانواده هایی را حتی از خراسان حدود 1000 مایل دورتر، به منطقه آورد." این چشم به تاریخ گشودن، اما زمان زیادی برد. باید انقلابی می شد و بیست و هشت سالی می گذشت و احمدی نژادی سر کار می آمد و مصاحبه ای با نشریه ای سعودی ترتیب می گرفت...تاریخ چقدر زمان بر است!!!!همچنین عنوان مقاله، حداقل این را می رساند که آقایان بالاخره قبول کردند در ایران عرب هم وجود دارد. برای مدتی طولانی، عرب ها در ایران سانسور می شدند یا باعناوین مجعولی چون "عرب زبان" و" کسانی که در مجاورت با مرزهای عراق زبان فارسی شان تغییر کرده است" فقط از آنها یاد می شد.

دیگر نکته مثبت اشاره به تبعیض ها و تفاوت های بین یک عرب و یک غیر عرب در ایران است. " بهرحال دلیل اصلی نارضایتی و شورش مردم عرب ایران وجود تبعیضی است که حکومت مرکزی اعمال می کند " و این البته می تواند آغاز جدیدی باشد.

نکته های منفی

از نکته های منفی آمار جمعیتی است. که عرب ها را بسیار کمتر از مطالعات موجود نشان می دهد. آقای یوسف عزیزی بنی طرفی طی تحقیقی مستند و بر اساس آمار انتخابات دوره های مختلف در اهواز، جمعیت عرب ها را بیش از پنج ملیون نفر و در کل بطور متوسط جمعیت عرب شهرهای منطقه و کل جمعیت عرب منطقه را حداقل بیش از 65% می داند. من نمی دانم آقای امیر طاهری بر چه اساسی به این آمار رسیده.

" هیچ آماری برای تعداد عرب های اهواز وجود ندارد و در بهترین تخمین ها حدود 2.2 ملیون نفر یا بیش از سه درصد از جمعیت ایران را نشان می دهند. تا اواخر دهه چهل جمعیت عرب های اهواز در مرکز استان و محمره اکثریت را تشکیل می داد ولی امروزه بهرحال عرب ها فقط 25 درصد جمعیت شهر اهواز را تشکیل می دهند و فقط 40 درصد مردم محمره عرب هستند."همان طور که خود ایشان اشاره کرده اند" هیچ آماری برای تعداد عرب های اهواز وجود ندارد" پس بر چه اساس به این آمار رسیده اند؟ سازمان مردم وملل بدون نماینده، جمعیت عرب های اهوازی را بین چهار و شش ملیون می داند. اگر جمعیت ایران را هفتاد ملیون بدانیم این به این معناست که نزدیک به ده درصد جمعیت ایران عرب هستند.

نکته دیگر در مورد تاریخ سرکوب عرب های اهواز است، این درست است که از ابتدای حکومت جمهوری اسلامی و تاکنون فشارها و سرکوب ها و بی عدالتی ها بسیار نسبت به عرب ها ادامه داشته و دارد ولی شما در تاریخ نگاری یکدفعه دوره 54 ساله سرکوب مردم اهواز را توسط پهلوی ها، پدر و پسر، از قلم انداخته اید. و در وقایع دوران پهلوی و آنچه ما تفریس می نامیم، فقط به "مهاجرت خراسانی ها" اشاره کرده اید و هجرت اجباری عرب ها را به استان فارس و همدان و تهران و دیگر جاها، ایجاد شهرهای جدید و سرکوب شورش های مختلف توسط ارتش شاهنشاهی ، اعدام معترضان سیاسی عرب و شکنجه های ساواک را نادیده گرفته اید. در واقع سرکوب های جمهوری اسلامی ، ادامه همان سیاست های دوره پهلوی است.

در مورد ریشه کلمه "عربستان" شما عجیب ترین استدلال ممکن را به کار می برید و با انکار تاریخ قبل از پهلوی که در انبوهی از اسناد، از منطقه به نام عربستان نام برده شده، آنرا به نوعی ناسیونالیزم عربی نسبت داده اید، که نادرست است. اصولاٌ شما به عنوان روزنامه نگار باید بدانید که ناسیونالیزم عربی در تعریف کلاسیک اش، مرزی نمی شناسد و مخصوصاٌ عربستان را نمی شناسد!!!! که ای کاش می شناخت.

از دیگر نقاط منفی مقاله ، اشاره به ماجرای سربازی نرفتن بعضی است، که شما بعنوان دلیلی از تغییر بافت جمعیتی منطقه آورده اید. در حالی که خود شما در اولین پاراگراف خود از کشته شدن عرب ها تا چهار برابر دیگران در جنگ ایران و عراق صحبت کرده اید. خارج از صحت و سقم این آمار، این تناقضی است در مقاله شما. و اصولاٌ خارج شدن و فرار کردن عده ای از سربازی، به شکل آماری تاثیر مهمی در کل آمار ندارد. نویسنده می توانست به جای این دلیل، مثلاٌ به فقر بهداشت و معیشت مردم اشاره کنید، که از دلایل عدم رشد جمعیت است.

مصدر:

http://karoon.info/mghalat/Reza-1.htm